امروز یک دیوانه را دیدم مردی حدودا بیست و پنج ساله.ساعت یک ظهر بود ظهر بیست و پنجم تیر.ازون روزهایی که پیراهن به تنت میچسبه و کلافه ای.یک گونی برنج رو روی شانه هاش حمل میکرد و با صدای بلند حرف میزد نه فریاد میزد یک آن قلبم فشرده شد.در برابر ستم زندگی زانو زده بود و هیچکس برایش مهم نبود حتی جوانی خودش.وقتی زندگی تا کمر در لجن فرو میرود چه فرقی میکند پیر باشی یا جوان.دلم میخواست پای صحبتش بنشینم البته که جز هذیان چیزی نصیبم نمیشد.یکی به افیون پناه میبرد یکی به هنر و ادبیات.دیگری میجنگد میزند و میخورد و گاهی اوقات آدم ها دیوانه میشوند.کاش زندگی آنچه در حد توانمان نیست روی شانه هایم نگذارد اما تقدیر خون آشامی است که فقط با رنج آدمیان زنده میماند