من آن دختر غربتی ام که اندوهم در روز بیشتر از شب است.یک شب تا گرگ و میش صبح با من تا ناکجا آباد همراه شو.به غزالی خواندنم گوش بده.بعد مست کردن با شاملو و فروغ؛ان تلخ وش که صوفی ام الخبایثش خواند را حسن ختام این خلسه صوفیانه مان بکن.بیا از جیب های خالیمان نترسیم و سال ها بعد وقتی که میانسال و حتی پیر شدیم؛حیرت زده از سر نترسمان این فکر احمقانه را مزه مزه کنیم که شاید آن شب فقط عشق را جذب کرده بودیم که خطر پی مان را نگرفت.