ماگ قهوه توی دستام بود با رمان بار هستی میلان کوندرا داشتم از آفتاب نوازشگر جمعه لذت می‌بردم و تو کوچه و خیابون ها پیاده روی میکردم دم یک خونه متروکه و مرموز؛پسر بچه ای به همین زیبایی دیدم با چشمهایی شبیه چشم آهو-سیاه و بی گناه -موهای تیره.
پابرهنه بود و از در خانه جنوبی به سمت پارک رفت مادر بزرگش سرکی کشید و چیزی به ترکی گفت که نفهمیدم.ترسیدم پاهاش زخم بشه یا خدای نکرده براش اتفاقی بیفته به آرومی دنبالش رفتم و ازش خواستم دستشو بهم بده.
بچه ها معمولا منو دوست ندارن اما عروسک خوشگل و کوچولو دستشو به من داد.به آرامی بغلش کردم تا پاهاش زخم نشه.
موهای سیاه لختش منو به بوسیدن سرش تشویق کرد.
اسمت چیه ؟؟ن ن ن
تا دم خونه بردمش که خاله اش باعجله اومد و ازم تشکر کرد و بچه رو از آغوشم گرفت.
همیشه از آغوش گرفتن و بوسیدن بچه ها اکراه دارم.اما امروز تنها حسی که از اینهمه نزدیکی با این موجود بی گناه نداشتم؛ترس بود
انگار عشق مادری در من به جوش اومده بود.
شاید لمس اینهمه شیرینی و عشق باعث میشه یه مادر همه بی رحمی های دنیا رو نادیده بگیره و ی بچه رو به دنیا بیاره.
با خودم گفتم اگه این بچه یک روز کنار من باشه؛چه تغییری در من به وجود میاد.؟!
ناخودآگاه در همون ثانیه های کوتاه حس کردم دوستش دارم.
و عاطفه مادری درون من بدون اینکه فرزندی داشته باشم با همه تلخی ها و بی رحمی های دنیا زنده است
