دبیرستان محل تحصیل من که الان اسمش عوض شده
دبیرستان نجابت که در آن جز بی حیایی؛سرکشی و نانجیبی چیزی به چشم نمی آمد.معلم پرورشی که خودش را نسل اول بچه دبیرستانیهای اول انقلاب میدانست و معتقد بود سال اول دبیرستان اندازه یک دانشجوی دکترا کتاب خوانده مارا به الاغی تشبیه میکرد که کتاب هایمان را هرروز بار کوله میکنیم و جز سنگینی کوله پشتی هایمان چیزی نصیبمان نمیشود
دبیرستان نجابت وارون خوان اسمش بود.نامش بوی حیا؛ارامش و دختران نازک دل با لباس های اتو کشیده را میداد و باطنش پر از دختران هفده هجده ساله ای بود که مثل ارشدهای زندان زنان؛وحشی کلاس ما بودند.فیلم پورن تو گوشیهاشون بود و هرروز به خاطر این نخاله ها؛توسط ناظم و مدیر تحقیر میشدیم و کیف هامون گشته میشد.
یک روز قلدر و مبصر چهار ساله کلاس که دست بر قضا برای بچه ها بسیار کاریزما داشت؛سر موضوع نامربوطی سرم فریاد زد بدون آنکه نگاهش کنم مشغول حل کردن تمرین ریاضی شدم یک دفعه مثل شیر زخم خورده ای به دستم حمله ور شد عینک تمام فریم گردم را روی میز گذاشتم دو تا انگشت سبابه و شستم رو با هر دو دست داخل لبهاش فرو بردم و با تمام حرصی که از فحاشی های سلیطه وارش نسبت به پدر و مادرم داشتم؛مثل ورق وسط دفتر صد برگ پاره کردم.
دو طرف لبشو تا جایی کشیدم که انگشتهام خونی شد و بچه ها مارو از هم جدا کردند
باز هم فریاد میزد اما دیگه فحش نمیداد طرف نیمکتم حمله میکرد اما به من دست نمیزد.تا پایان سال تحصیلی کلام زشتی از اون نسبت به هیچکس نشنیدم و حتی صداشو برای بقیه بچه ها بالا نمیبرد و دیگه بهمون زور نمیگفت