روی نیمکت آهنی پارک محبوبم نشسته ام دور تا دور این پارک را پنجره های کوچک نزدیک به همی محاصره کرده که هرکدام خانواده ای را در خود جای داده آند.هرکدام قصه ای دارند.خستگی؛غم؛بی حوصلگی و البته حس های متضاد این ها:خوشحالی؛انرژی زیاد و شادی و جشن.
دختر جوانی به سن و سال خودم؛کیف کوچکش را در دست گرفته و روی صندلی دوزانو نشسته.با نگاهم عبور و مرور مردهای مسن؛پسر و دخترهای جوان و نوجوان های موتور سوار را تماشا میکنم.خانم مسن نازنینی تاتی کنان در پارک قدم میزند.باد ملایم پاییز؛برگ های سبز و ریز درختان را تکان میدهد و من با خودم می اندیشم که خشم و بربریت با این حال و هوای خوب چه سنخیتی میتواند داشته باشد ؟!
زن مسن دمپایی های طبی اش را لخ لخ کنان روی سنگفرش ها میکشد.انگار دختر بچه لوس و مغروری در جسم پیرش زندانی شده چادر حیا را محکم به دور خود میپیچد.نگاه خیره و همراه با اخم او باعث میشود لبخند مهربان و ریزی تحویلش بدهم.او هم منتظر کسی است.چون ناگهان متوجه میشم آن چادر خالخالی به سمت یکی از خانه ها حرکت میکند شاید منتظر شوهرش یا بچه ها یا نوه ها..کاش من هم یکی از نوه های او بودم...