در حال تاب آوردن رنجی بیهوده و بی معنام.
چه کسی گفته رنج مقدس است و آدمی اگر نتواند از دل رنج هایش؛معنا بسازد؛لیاقت زندگی کردن ندارد؟
مبارزی خستگی ناپذیر اما له شده و زخمی؛در حال جنگیدن با همه اتفاقاتیست که میداند در برابرشان؛خاک میشود!
میل به جنگیدن و مبارزه در من خاموش نمیشود.
چشمه اشک هایم خشک شده و در برابر این بربریت بی نظیر و نایاب؛تنها خشم و غضب؛شعله میکشد!
ای اشک یاریم ده.شیون به فریادم برس.
مگر شماها نبودید که در سختترین روزهای زندگیم وقتیکه بچه گربه ای عاصی بودم؛به دادم میرسیدید؟
من ناتوانم.ناتوان.هرروز به خدا و کاینات و زمین و زمان فحش میدهم و روز بعد به آغوش همان ستونهای محکمی برمیگردم که از فروپاشی روانی من جلوگیری میکنند.
قلبم از اینهمه سیاهی و نفرت و خشم؛به درد آمده.
دیو و ددها در پی مغلوب کردن منند
دیو و دد ها پیروز میشوند و من کشته و مغلوب.