دیگر نمیخواهم غصه بخورم
بله با افتخار میگویم نمیخواهم غصه های آدم های حقیر و دون را بخورم.میخواهم اگر لازم شد از خودم دفاع کنم و بگذارم آنها که از هر ریسمان پوسیده ای برای فروپاشیم استفاده میکنند و از همیشه نبودنم خوشحالند به کارهایشان ادامه دهند.میخواهم بعضی چیزها را به زمان واگذار کنم.میخواهم غصه هایم را کلمه کنم آن به درد بخورها را و بقیه را مثل سیگار دود کنم و فیلتر ته آن را زیر پاهایم له.همان اندوه های تلخی که بیهوده و کشنده آند اما حق من نیستند.
میخواهم بنویسم تا از زندان غم و اندوه و رنج و نتوانستن و حقارت آزاد شوم
من مینویسم:دیو اندوه و هیولای حقارت از وجودم خارج میشوند و من آزاد میشوم.اینک پرنده رهایی هستم که دلخوشی اش؛بال هایش است همان بالهایی که توسط یک شکارچی با تیر و کمان کهنه ای شاید نشانه گرفته شود اما او قبل مرگ؛لذت رهایی از زندان های هولناک را چشیده
ازین دنیا همین رهایی مرا بس.