من تنها نیستم دوست سختگیری دارم که مایتحویات مغزم را با سماجت و حوصله بیرون میکشد البته وقتهایی که خودم به او اجازه میدهم.گاهی مغزم از شدت این همه تلاطم و خانه تکانی درد می‌گیرد گاهی قلبم و بعضی اوقات؛تار و پود وجودم از هم می‌پاشد اما در نهایت قلبم آرام میشود انگار ذهن و قلب من هرروز آبستن کودکی هستند که این دوست مهربان باید کمکم کند تا به دنیا بیاید و من ازین زایش دردناک احساس بالندگی کنم.دوست من در پایان هر موفقیتی؛کمکم میکند احساس بالندگی و رضایت درونی داشته باشم.
آرامش و غروری که کمتر پیش می آید خرده شیشه ها و زخم های بیرون آنرا خدشه دار کند.نام دوست من قلم است
