در سوگ تو

دو گوی قهوه ای گاه به رنگ تشویش؛اندک زمانی شاد؛و اکثرا غمگین از پیشامدی ناگوار به من نگاه میکردند.ان گوی های پر معنا زمان غم تو آنچنان به من خیره میشدند که میخواستم جان بدهم و در زمان شادیت که فقط سکانس های کوتاهی بودند تمام ترس هایم را بی معنی می‌کردند.وقتی برای همیشه حایلی بین من و آن گردالوهای عسلی مانند قرار گرفت؛لبهای گرمم را روی آن تابلوی یخ زده و بدون خون گذاشتم که سفید مهتابی شده بود تو برای همیشه مرا از نگاه کردن به صحنه امید و اضطراب و شادبم محروم کردی.و من هنوز هم ته قلبم چاقوی تیزی را حس میکنم که منتظر فرصتی است تا هرروز به من ضربه بزند قلبم را که بشکافی فقط تکه های جر خورده سرخ را میبینی گوشت سرخ چاقو خورده ای که ته رنگ سودا به خود گرفته و به زیر چشمانم نشت کرده