این سطور را با قلبی پر از درد؛استخوان های ضعیف و خسته و روحیه ای مینویسم که هیچ تناسبی با سن من ندارند.
وقتی جوانتر بودم یا کوچکتر-نمیدانم سی سالگی خیلی جوان است یا نه چندان جوان-حرف زدن از ضعف و بیماری؛غرورم را جریحه دار میکرد.اما الان به اینکه از اتفاقات عجیبی که هریک به تنهایی میتوانند روان یک انسان را متلاشی کنند؛جان سالم به در بردم از تقدیر متشکرم و به خودم افتخار میکنم.
سی سالگی برای مردم خوشبخت؛میانه زندگی است.رسیدن به چیزهایی که در برنامه ریزی های نوجوانیم بود.
برای برخی پایان زندگی و برای من آغازی دیرهنگام.
آغازی دیر هنگام برای نوشتن؛برای رسیدن به آرزوهایی که میدانم خوشبختی نمی آورند ولی جان مرا شکوفا میکنند.