امروز مینا را دیدم در کافه دنجی که بوی فست فود کمی برایم نامطبوعش کرده بود اما حضور مینا انرژی مثبت زیادی به جمع دو نفره مان؛تزریق کرد.
مینا زیباتر و کم سن تر از تصوراتم بود.زیر گرمای لجوج پاییز و نسیم خوشایندش؛پیاده روی کردیم و با شات های قهوه؛حال هر دویمان خوب شد.و من دانستم میتوانی تنها چند دقیقه با یک نفر صحبت کنی و پیش او احساس امنیت داشته باشی.از خاطراتم گفتیم گاهی همراه با اشک و گاهی لبخند و رازهای مگویمان.وقتی مرا در آغوش گرفت و به سمت خانه اش رفت حس کردم دوست چندین ساله من است و دوستش دارم.گرمای حضور بی غل و غش و مهربانش تا شب؛حال مرا خوب نگه داشت.حالا من میتونم بگویم مینا شاید یکی از دوستان صمیمی من شود.دوستی که بخواهم در غمهایش مثل روزهای خوبی که دارد؛شریک باشم.بااو به پیاده روی های عصرگاهی در میدان انقلاب و بلوار کشاورز بروم و به مهمانی های خوش شبانه ام دعوتش کنم.امروز به این می اندیشیدم که روزهای خوب؛روزهایی هستند که لشکریان شادی به آدمی ملحق میشوند برای از سر گذراندن روزهای تلخ تنهایی.و من در پی افزودن این لشکریان شادی به زندگی خودم هستم.