اولین باران پاییز
روز پانزدهم پاییز است و من پنجره اتاقم را نبسته ام.شب ها هوای خنک و خوشمزه پاییز را به ریه هایم میفرستم.خس و خاشاکی که وارد اتاقم شد و بی قراری های پنجره فولادی؛مرا ترغیب کرد شومیز شلوارم را تن کنم و به پارک محبوبم برای پیاده روی بروم.باران مقدس مهرماه لباس های تنم را شست همه مهربان بودند.ماشین سوارها مردم عادی کسبه و حتی پست ترین و رزل ترین مردم.
انگار این باران؛قصد شستن بی حیایی و خشم و اندوه را داشت.اما نابود کردن پلیدی را نه...
اگر میتوانستم تا نیمه های شب در این هوای مقدس و بهشتی پیاده روی میکردم
خانواده خوشبختی پیچیده در هم؛در یکی از آلاچیق های پارک با صدای بلند میخندیدند.
مهتابی های بسیار سفید پارک؛شبیه چندین ماه کامل کنار هم؛بوستان را روشن کرده بودند.ادمی وقتی فکری برای جویدن و خیالی برای خوردن و بالا آوردن نداشته باشد ؛حتی در میانه بدبختی ها چقدر آرام و سبکبال است.