امروز اولین روز پاییز ۱۴۰۴حول و حوش هفت شب خودمو به زور کشوندم تو پارک بنفشه.تو حال و هوای خودم بودم که جمع چهارنفره ای توجهم را جلب کرد زن تقریبا جوانی با دختر و پسر نوجوانش و یک کالسکه.راهم را کج کردم و از فاصله دور زیر چشمی آنها را میپاییدم کمی که با احتیاط نزدیک شدم فهمیدم درون آن کالسکه نوزادی نیست.
بدون آنکه معذب شوند به آن جمع خرسند سه نفره چشم دوختم.
دختر و پسر حتما به اقتضای سنشان در هپروت بودند همان رویاهای رنگارنگ نوجوانی و زن که آخرین نفس های جوانیش را مثل سیگار دود میکرد؛خودش را در هیات دو نوجوان برومند که سرمایه زندگیش بودند میدید.و چه امیدی بالاتر و ترسناک ازاین.
به زن جوان میخورد کدبانویی باشد که قورمه سبزی را با مهارت میپزد آنگونه که بوی خورشتش با پلوی ایرانی زعفرانی تا هفت کوچه انورتر میرود و منتظر شوهرش عباس آقا یا امیر خان است که از شغل کارمندی به خانه می آید تا این غذای گرم را با سالاد شیرازی دختر پز بخورد
چه جمع خوشبختی با آرزوهای دور و دراز که در پرگار وجود آن دو نوجوان معنا پیدا میکرد.ناگهان یکه خوردم عرق سردی به پیشانیم نشست اما حسرت و اندوه نبود.ان رویاهای زیبا اگر پر پر شوند هیچ چیزی از آن زن رو به میانسالی نمیماند و شاید نباید غمگین باشم از تنهایی
شاید لذت چنین جمعی در سال ها بعد برای من-وقتی پا به سن گذاشتم-روی دیگر حرمان و نیستی باشد.
پس به سوی تقدیر نامعلوم میروم بدون حسرت خوردن و تلاشم را میکنم تا باد شرطه یا ناموافق چه بخواهد
و دیگر هیچ