روی نیمکت چوبی زیر سایه درخت کهن سالی نشسته ام دو نوجوان با آرزوهای دور و دراز از جلوی من رد میشوند و من به چهارده پانزده سال قبل خودم فکر میکنم.سومین روز پاییز است زیبایی های فصل مورد علاقه ام را میبینم اما از آن لذت نمیبرم.گذشته مثل دیوی مرا دربند خود ساخته.و تمام نیرویم را پیروزمندانه میبلعد.دلم حال خوب پارسال را موقع در دست گرفتن کتاب بار هستی و دیدن آن خانه جن زده تاریک و چرک را میخواهد و قصه هایی که در ذهنم میساختم.بوی قورمه سبزی و برنج خوش عطر رشت مرا به کودکی ام میبرد همان زمان که مامان این غذا رو میپخت.از طعم قورمه سبزی خوشم نمی آید اما هر آنچه مرا یاد او می اندازد هم برایم جانکاه است و هم جان بخش.هیچ نخی مرا به زندگی وصل نمیکند اما این حال بد؛برگ ریزان زندگی من است.مرد مسنی نفس زنان از من اجازه میگیرد تا روی نیمکت چوبی بنشیند.مودبانه میگویم بفرمایید.صدای تنگ نفس هایش دلم را به درد می آورد.موقع خلق کردنم مرا از اندوه؛ناتوانی ؛خشم و بیزاری از بی عدالتی و عشق ساختند.اینها درون مایه های منند من نمیتوانم همیشه قوی باشم.انکه میگوید هرآنچه مرا نکشد قویترم میکند شیاد بزرگ یا حداقل نادان یاوه گوییست که نمیداند آدمی با نگاهی جان میگیرد با حرف سردی به خود میلرزد و دون مایه ترین هم نوعانش میتوانند او را در هم بشکنند.نسیم خنک پاییز ؛روح خسته و عاجزم را نوازش میکند.اما من مست سودای جان افزای پاییز نمیشوم.یاد شعری از خیام میفتم:ما لعلبتکانیم و فلک لعبت باز.از روی حقیقتی نه از روی مجاز.جبر از اختیار قدرتمند تر است و اراده من از تقدیر ضعیف تر اما من مجبورم به حرکتم تا نشکنم.