بیست سال بعد؛وقتی پنجاه ساله شدم؛در دفترچه خاطراتم خواهم نوشت:او دختری بود مبتلا به نفرین تاریخ اما عاشق پازل هایی از لحظه حال مثل قهوه؛رمان و پاستا آلفردو چیکن و البته کافه سیاه و سپید و آرزو داشت پسر باشد تا بتواند یک شب تا صبح در خیابان ها بدود؛روی جدول ها راه برود؛سیگار بکشد و زندگی را لمس کند.
هرچند قلب بزرگی داشت اما قطرات اندوه زیر چشمانش؛رد عمیقی گذاشته بود.
خودش را ساده دوست داشت و حتی نوازش نشدن را تاب می آورد.