اگر قرار بود خودم را آنگونه که میتوانستم دوستش داشته باشم خلق کنم ؛اندامم را کشیده و زیبا همچون زن اثیری صادق هدایت ترسیم میکردم پستان های درشت و سرخ و سفید و خط زیبایی که از سینه ها تا کمرم کشیده میشد
چشمانم را مثل شکوه و اندوه آخرین ماه پاییز
صورت مهتابی آم را با دو شیار مورب گونه های ترکمنی رج میزدم
لب و دهانم را زیبا همچون شکوفه های انار و تلخ و گس مثل صراحی شراب و دستانم را مثل زمانی که به کبوترها دانه میدهم مهربان و بدون کینه و سالها تلاش میکردم تا مجسمه ای زیبا از خودم بسازم که نفرت و تحقیر و خشونت آسیبی به آن نمیرساند