خیلی وقت است که دیگر زندگی نکردهام.
البته برای وضعیتی که مد نظر دارم، "زندگی" واژهی درستی به نظر نمیرسد.
"زندگی" بیشتر معنای آگاهی و لذتِ همزمان میدهد،
اما چیزی که من مدنظر داشتم، همان نادانی و ناآگاهیِ دورانِ کودکیام بود،
همان موقع هایی که مانند بچههای قد و نیمقدِ ایستاده بر بالای نردههای آپارتمان بودم، که امروز همچون یک قهرمانِ خیالی، مرا در پیادهرو با جیغ و خندههایشان بدرقه میکردند،
همان موقعهایی که رها بودم، رهای رها از بندِ هر چه آگاهی و رنج و شرطی شدن است...
رهای رها همچو آن کودکانِ خوشحال که دنیایشان با تکان دادنِ دستم برایشان، پر از رنگهای رنگینکمان شد...
همان روزگارانی که از بندِ نگرانی برای نگاهِ دیگران، کلامِ دیگران، میلِ دیگران رها بودم؛رهای رها...
اصلا بنظرم باید اسمم را رها میگذاشتند تا روزگار هم کمی خجالت بکشد از اسمم و حداقل کمی رهاتر از اکنونم مرا در بندِ اسارت خویش بکِشَد...
آری، نامِ من باید رها میبود
رها از هر چه هست و نیست
رها از بندِ خودم، دیگران
به گمانم دیگران همان "من"هایی هستند که ناخودآگاهم آنها را ترسیم کرده...
اگر این دنیا، این آدمها، یا حتی این غروب و آسمان و درختان نیز فقط یک رویای پوچ و توخالی باشند چه؟
آن موقع من چه کنم با این "خود"ِ مفلوکِ ستمخواهم که مرا انقدر عذاب داده؟
البته این افکارِ مالیخویایی از پادکستِ رواق، اپیزودهای مربوط به پوچی یا تنهاییاش نشات میگیرند، که خودم صد البته سالم بود افکارم قبل از آن! (صد در صد بله! هیچ شکی در سلامتِ روان من نکنید دوستان! )
بسیار خب! گویا رشتهی کلام از دستانِ رنجورم رها شدند که اکنون نمیدانم در ابتدای نوشتهها از چه سخن میگفتم و مقصودم چه بود...
اما،
مطمئنم که ما نباید رشد میکردیم،
ما باید آن کودکانِ بیخیالِ غرق در خیالِ متوهمِ شادِ بیآزار میماندیم،
همان قدر پاک،
همانقدر آرام.
#شین