یک لبخند به پهنای صورتم میزنم،
چشمانم، چشمانم را پر از خنده میکنم،
گونههایم! آنها را فراموش کردم، گونههایم را نیز با سیلی سرخ میکنم،
با تو، با حرفهایت گوشهایمان را پر از قهقهه میکنم.
آری عزیزِ جان، همهچیز اینجا مرتب است.
فرزندِ بدنیا نیامدهی عزیزم، تقصیر کسی نیست که این آه و نالهها را نمیبینند. چندی است یاد گرفتهام که برای ماندن با آدمها باید خندید، باید در چشمانشان نگاه کرد و با آنها قهقهه زد. دیگر کسی حوصلهی آتشفشانِ فعالِ غمِ درونت را ندارد فرزندم.این را از منی که ماهها برای ارتباط با آنها جنگیدم بشنو.
هر گاه با آدمها وصل بودن را خواستی، حرفهایم را به یاد آور، در این روزگارِ سیاهتر از سیاهِ جوانیِ من، حفظِ ارتباط با آدمها فقط و فقط با قهقههها ممکن بود.
فرزندم، چه بسا مجبور باشم با تو هم به زبانِ خنده صحبت کنم! و چیزی دردناکتر و سهمگینتر از این به عمر خود ندیدم و نخواهم دید.
#نامه_ای_به_فرزندی_که_هرگز_به_دنیا_نیامد