
زندگی همین روزمرگیهای پلشتِ پشتِ سر هم است نه چیزی بیشتر.
امروز که به صورتم در مقابلِ آینهی گلاب به رویتان،دستشویی، آب میزدم، به این فکر کردم که من کسی را میخواهم که چشمانِ پف کرده، موهای شلخته، لباسهای گشادِ خانگی و دست و پای شیو نشدهی شین را بخواهد!
من قربانِ کسی خواهم رفت که مرا، خودِ خودِ خودِ مرا بخواهد.
من اهلِ آرا ویراهای جوانانِ این زمانه نیستم.
من آدمِ خوشپوشِ عشوهریز با لبخندی ملیح و خانومانه نشستهی در کافهها نمیتوانم باشم.
من آدمِ خوردنِ ساندویچهای کثیف با سسهای مالیده شده به لب و لوچه وَ قهقهههای آزادانهام.
من خستهتر از این حرفها و این کارها، به تنها و تنها چیزی که نیازمندم، یک علاقهی خالص آن هم به شینِ هردمبیلیپوش با موهای هر کدام به یکور است.
و چه کسی است که قربان صدقهی چشمان پف کردهام برود؟!
کم هستند چنین کسانی، اگر یک کدام از آنها را یافتید، دستانتان را محکم به دورشان حلقه کرده و دیگر رهایشان نکنید! آنها ارزشمندترینِ انسانها هستند.
#قالَ_شین