عمیقن معتقدم که تا کسی به افسردگی مبتلا نشه، نمیتونه هیچوقت حتی ذرهای از دردِ عمیقی که روحِ آدمای افسرده تحمل میکنه رو تجربه کنه
اما کسی که یکی از عزیزانش مبتلا به افسردگیه بنظرم تا جایی که میتونه باید کتاب و مطلب و مقاله از آدمای افسرده بخونه تا تجربهاشون رو تو ذهن داشته باشه و هر چند کم، اما اینطوری بتونه عزیزش رو درک کنه!!!
یکی از چیزایی که من باهاش فعلن راحتم ساعتِ خوابمه! که تا صبح بیدار میمونم و از سکوت وآرامش شب لذت میبرم و روزها میخوابم تا درگیری و برخورد کمتری با اطرافیان داشته باشم.
شاید ندونین میزانشو اما برا اکثر آدمای افسرده هم فکر کنم مثل خودم باشه که لبخند های الکی خندههای آبکی یا مشارکتای جدی تو بحثای الکی، واقعن واقعن انرژی زیادی میخواد، نه از نظر جسمی! بلکه کاملن از لحاظ ذهنی وُ روانی.
پس بهتره درکمون کنید، اصرارِ بیجا برای شرکت تو مهمونیا نداشته باشید و خواهش میکنم خواهش میکنم اصلن اصلن حتی یک کلمه از جملههای انگیزشی به ما نگید! چون حالمون فشارِ روانیمون بدتر میشه!
ما فقط، فقط دو تا چیز نیاز داریم،
یک گوشِ بدون قضاوت برای فقط شنیدن،فقط شنیدن
و یکی هم درک کردن تا جای ممکن!
نمیدونم ، شاید از هر چیزی نوشتم و رسمن آش درست کردم تو این پست ، ولی هر چیزی که گفتم خیلی مهمه!