"خون"
این کلمه و ماهیتش چنان برایم جذاب شده که شک دارم اخیرن تبدیل به خونآشام شدهام یا نه... حتی بعید نیست با دیدن خون، اطراف چشمانم کبود و دندانهای نیشم، تیز شوند و شیرجه بزنم سمتِ شکار!
خونم که میریزد، دقیقا همان لحظهای که دست و پایم،انگشتانم که بریده میشوند و این خونِ قرمزِ لعنتی که بیرون میریزد، گویی تمامِ دردها و آن پوچیها را برای مدتی از من دور میکند.
لذتی همراه با آرامشِ بعد از طوفان که مخلوط شده با کمی دردِ جسمانی که حواس را از دردِ روان پرت کرده و گویی تو را به بهشتی پر از حوری و لقمانها میبرد...
همینمان کم بود که رفتارهای خونآشامیِ دارکسایدِ درونمان، آشکار شوند!