خواب، خواب، لعنت و صدهزار لعنت به این خوابهای لعنتیتر از لعنتی. همین خوابهایی که در کمترین فاصله از تو نفس میکشم، در هوای تو، در کنار تو، با جان و دل، حتی به صدایت گوش میکنم، به خندههایت، به عصبانیتت، به آن چروکهای ریز و درشتِ کنار چشمهایت با تماااام وجودم مینگرم، تو را زندگی میکنم، تو را همچو شرابی دلانگیز، سرمیکشم، آه از این خوابهای لعنتیتر از لعنتی که باعث میشوند رشتهی پیوستهی جملههایم از دستانم رها شود...
اما امان از آن لحظههای کذاییِ در خواب
که به شیرینترین حالت ممکنت با من سخن میگویی عزیزجان!
شاید حتی اگر بگویم که برایم خندیدی، کرک و پَر و برگ هایت بریزد و خودت هم همچو من خزان شوی...
عزیزتر از جان، اگر کنترلِ این رفت و آمد های غافلگیر کنندهات در دستان مبارک خودت است، منِ مفلوک و بیجان از تو عاجزانه خواهشمندم کمی آرامتر بیا پشتِ چَشمهای بستهی ما
آخر ما قلبمان گنجایش ندارد ها!
یکهو میایستد، و دیگر تا ابد بزرگراهِ رفت و آمدِ تو به رویاهایم، مسدود میشود...