افتادنِ یک جنازه بر روی تخت، آن هم برای سیزده چهارده ساعت که چیز عجیبی نیست، هست؟
اما قسمت سخت و مضحک ماجرا این است که باید این جنازهی سنگین از غم و اندوه را که نه،سنگین از "پوچی"را، تا دستشویی یا حتی تا حمام حمل کنم...
شانههای نحیف منِ بیستساله کجا وُ وزنِ زیاد این جنازهی پوچ، کجا!