از اولین نوشتهام پنج سال میگذره و از اولین روزایی که فهمیدم چرا سگ سیاه رو میچسبونن به افسردگی، هفت سال!
یه زمانی تنها پناهم راه رفتن و تماشای غروب و نوشتن و نوشتن بود.
بزرگ شدم. چهرهام احتمالا پختهتر شده. رفتارم بالغ تر شده. سنم بالاتر رفته ولی غمگین ماجرا اینه که سقف آرزوهام پایین تر اومده. مثلا دلم فقط یه بغل امن میخواد. دلم یه چای با نبات روبهروی کسیو میخواد که پناه زندگیم باشه. وقتی میگه پشتتم، واقعا پشتم باشه.
از عکسای قدیمی یه چیزی خیلی ناراحتم میکنه. این که اون روزا لطیفتر بودم. شادتر بودم. رها تر بودم. ولی الان؟ یه هالهای از ناامیدی و گرد و غبار نشسته دور هر چیزی که داشتم. این روزا بی قرارم. میترسم. خستهام. و بدتر از همه اینه که از مامان دورم. از بابا دورم. از ملی دورم.
اگه بگن دردناکترین چیز این شهر برات چی بوده؟ باید بگم تنهایی. اشتباه نکنیدا! قبلا هم تنها بودم. باهاش رفیقم. ازش نمیترسم. ولی اینی که میگم جنسش فرق داره. اینکه حتی یک نفر نیست که بدونی واقعی واقعی میخوادت، اینکه هر لحظه اراده کردی نمیتونی تو بغل یکی از عزیزترینات باشی داره آزارم میده. اینکه واستی تو بلندترین نقطه شهر و تا جایی که چشمت کار میکنه هیییییچ، هیچ محبت و گرما و امنیت واقعی پیدا نکنی، حالتو از این شهر و از این زندگی بهم میزنه!
این روزا مغزم فوکوس کرده رو این قضیه. احتمالا چون خستم. ازش میترسما. دارم استخون میترکونم سر فهمیدنش. یحتمل دارم درس زندگی یاد میگیرم. ولی هر بار از این درسا خواستم یاد بگیرم، بخش خیلی بزرگی از خودمو، از شادیمو، از انگیزه هامو، از "من" رو هم باهاش از دست دادم!
اولش ناراحت بودم. که مگه نمیگن کارما؟ مگه نمیگن هر چی بدی همونو میگیری؟ پس کو اون همه بی آزاری و محبتی که داشتم؟ چرا یک نفر، حتی یک نفر نبوده که قدرشو بدونه ؟ چرا هر کی اومد عین زالو توانمو، ذوقمو، انگیزمو، محبتمو تا قطره آخر مکیده و رفته؟ چرا تنهام؟ چرا عزیزدل کسی نیستم؟ چرا همه فقط خودشونو میبینن؟ چرا هیچ کس مثل قبل معرفت و مرام نداره؟
ولی حالا که یه چیزیو تجربه کردم، زندگی یادم آورد که هی دختر! حواست هست؟ به آرامش تنها بودنت؟ به بی حاشیه بودن زندگیت؟ به نفسی که راحت میره و میاد؟ حواست هست اینا رو گرون بدست آوردی و نباید ارزون بفروشی؟
در نهایت باید یه چیز عجیب بگم. اونم اینه که با اینکه گله میکنم. با اینکه زور ناامیدی داره مچربه به امید. ولی باور دارم هر آنچه که لایقشم رو زندگی میاره برام. پس چرا بدوئم؟ چرا انقدر عجله کنم؟ رازش تو رها کردنه! رها کن دختر. خودش میاد. اگرم فقط خبرش اومد، یعنی قرار نبوده آرامشت رو بیشتر کنه. فقط میخواسته عین زالو همه چیزتو بمکه و بره!!!!