در این دو سال و اندی که گذشته، نه به اندازهی دو سال بلکه به اندازهی سالها بزرگتر شدم.
فهمیدم که سیلّیِ " تنهایی" تا به چه حد زمینگیر میکند.
فهمیدم مفهومی بنام "بودن" وجود دارد که بسیار بسیار مهمتر از "چگونه بودن و شدن" است.
فهمیدم دین یعنی چه، مذهب یعنی چه، و انسانیت یعنی چه!
فهمیدم آدمها میآیند که بروند، میآیند که در آینده بتوانند مفهومِ نبودشان را به رخمان بکشند.
در این روزهایی که تا به امروز گذراندم، با عمق وجودم، با تک تکِ سلولهایم فهمیدم که "افسردگی" یعنی چه.
در این دو سال، فقط و فقط خودم بودم و خودم بودم و خودم بودم.
در این دو سال بدترین، نه! هیچ کلمهای برای توصیفِ میزان دردناک بودنشان ندارم، اما لحظاتی را گذراندم که از شدت درد، تمامِ کائنات حیران میماندند؛ و من تنها بودم. و من تنها بودم.
در این دو سال حتی یک، حتی "یک" نفر که از افسردگیام خبردار باشد، نبود که مرا در آغوش بکشد.و من فهمیدم دردِ بیآغوشی یعنی چه!
فهمیدم تک بودن، تنها بودن، فقط خودت را داشتن یعنی چه.
که در خیابان زار زدن یعنی چه.
در این دو سال با پدیدهای بنام "Panic attack" آشنا شدم. فهمیدم در کوچه و خیابان یا در سکوتِ شبهای خانه برای اکسیژن زجه زدن یعنی چه.
روزهایی را گذراندم که از فرطِ بیکسی، هر آن ممکن بود یکی از انسانهای پیادهرو را که از کنارم میگذشتند در آغوش کشیده و به او بگویم هر چه، فرقی نمیکند چه، اما لطفا با من حرف بزن.
در این روزهایی که شب شد و شبهایی که روز شد، از فرطِ بیصدایی، از شدتِ انزوای تحمیلی، به پادکست پناه میبردم و بدون توجه به موضوعِ بحث، فقط با ولع به گفتوگوی انسانها در آن گوش جان میسپردم...
چندین و چند بار فهمیدم از دردِ روان، به سلف هارم پناه بردن یعنی چه!
دقیق به یاد دارم اولین باری در زندگیام را که متوجه شدم با دیدنِ جاری شدنِ خونِ قرمزم، آرام میگیرم.
در آن لحظات به قدری شوکه بودم از شدتِ آسیبِ روحم که ساعتها در سکوت به دیوار خیره ماندم.
من، با خودِ خودم، لحظاتی را در این دو سال و اندی تجربه کردیم که اکنون فهمیدم در همهجا و در همهحال فقط و فقط خودم را خواهم داشت.فقط و فقط خودم.
مجموعهی تمامِ این دردها از من موجودی خطرناک ساخت که به راحتی میتواند بیتفاوت و خنثی شده و هر چه را که دارد رها کند.
دردناک است که برخی انسانها تا آخرِ عمرشان هیچگاه جنسِ تنهاییِ مرا تجربه نمیکنند.
نمیدانم باید قدردانِ این آگاهی باشم، یا از دردِ آن به خود پیچیده و بگذارم که نفرتم به روزگار در وجودم ریشه بزند.
در این دو سال و اندی، به اندازهی چند سال و اندی بزرگتر شدم.دردناکتر شدم. خنثیتر شدم.عاشقتر شدم. فارغتر شدم.