
مدتیست بیشتر میفهمم که میان «گرفتاری» و «تمامشدن» فاصلهای بسیار است.
ممکن است راهی بسته باشد، فرصتی از دست رفته باشد، یا دست و پای آدم در قفسی از شرایط و گذشته گرفتار شده باشد؛ اما تا وقتی شوقِ رفتن در دل زنده است، نمیتوان قفس را تمامِ آسمان دانست.
پرواز، پیش از آنکه گشودنِ قفس باشد، زنده نگه داشتنِ شوقِ پرواز است.
شوقِ طلب، کارسازتر از هر دستآویزِ دنیوی است.
تا نفس باقی است، فرصتِ عاشقی و جبران باقی است.
«شوق اگر هست شکایت ز گرفتاری نیست
نشود دام و قفس مانع پرواز کسی»