اسمش را که شنیدم، اولش نمیدانستم چیست.
فکر میکردم همه همینطورند.
بعضی روزها پرانرژی، بعضی روزها تهی.
بعضی روزها میخندی، بعضی روزها از شدت غم، تخت را رها نمیکنی.
اما وقتی فهمیدم اسمش «سیکلوتایمیا» است، یک چیز درونم آرام شد:
«پس من تنها نیستم. این، یک اختلال است، نه یک نقص.»
اما سختترین بخش، خودِ بیماری نبود.
شنیدن کلمهی «تنبل» از دهان خانواده و دوستان بود.
کلمهای که مثل تیغ، هر روز به زخمم میخورد.
کسی نمیدانست که من در آن لحظه، در حال جنگیدن با کوهی از خستگی و پوچی هستم.
کسی نمیدانست که «تنبلی» من، نشانهی یک بیماری بود، نه یک نقصِ اخلاقی.
من با سیکلوتایمیا زندگی میکنم.
نه به این معنا که اسیرش هستم، بلکه به این معنا که یاد گرفتهام با آن راه بروم.
گاهی میافتم. گاهی بلند میشوم.
گاهی دارو میخورم، گاهی پیادهروی میروم، گاهی فقط مینویسم.
این مقاله، داستان من نیست.
یک آینه است — برای کسانی که فکر میکنند تنها هستند.
برای کسانی که فکر میکنند دیگر هیچ نوری نیست.
میخواهم بگویم: هست.
فقط گاهی پشتِ ابرها پنهان میشود.
---
چالشهایی که هر روز با آنها زندگی میکنم
سیکلوتایمیا، فقط یک اسم نیست.
یک همراهِ خاموش است که هر روز، شکلش عوض میشود.
۱. نوسانات خلق:
یک روز، پرانرژیام.
میتوانم کارها را یکییکی انجام دهم، بخندم، برنامه بریزم.
روز بعد، همان آدم، در تخت میماند.
نه از تنبلی.
از سنگینی.
انگار کوهی روی سینهام نشسته و هیچکس آن را نمیبیند.
۲. اضطراب پنهان:
گاهی اضطرابم را نمیبینم.
اما درونم، یک زلزلهی خاموش است.
قلبم تو دهنم است.
و کاملاً گیجم.
نمیدانم چه کار باید بکنم.
فقط میدانم که امن نیستم — حتی در اتاق خودم.
۳. روابط:
گاهی نمیتوانم توضیح دهم چرا حالم خوب نیست.
میگویند: «باز هم بهانه میآوری.»
و من، سکوت میکنم.
چون توضیح دادن، از خودِ بیماری خستهکنندهتر است.
۴. کار:
بعضی روزها، از پسِ سادهترین کارها هم برنمیآیم.
و بعد، برچسب میخورم: «تنبل.»
کلمهای که از دهانِ خانواده و دوستان، مثل تیغ است.
۵. پوچی:
گاهی، حتی وقتی همهچیز خوب است، حس میکنم هیچچیز معنا ندارد.
انگار درونم خالی شده.
و من، در آن خالی، دنبال خودم میگردم.
۶. تنهایی:
گاهی، حتی وقتی در جمع هستم، احساس تنهایی میکنم.
انگار هیچکس نمیفهمد.
انگار هیچکس آن کوه را نمیبیند.
۷. گریههای بیدلیل:
گاهی، بدون هیچ اتفاقی، اشک از چشمانم جاری میشود.
نه غمِ تازهای هست.
نه خبرِ بدی.
فقط یک رها شدن.
انگار بدنم، بعد از سالها نگه داشتن، دیگر نمیتواند.
و من، در آن لحظه، نمیدانم چه کار کنم.
فقط گریه میکنم.
و بعد، کمی سبکتر میشوم.
انگار اشک، بار را از دوشم برمیدارد.
اما هیچکس این را نمیبیند.
و هیچکس نمیداند که این گریه، نه از ضعف است، نه
از افسردگی.
فقط یک تخلیه است.
یک نفس برای ادامه دادن.
ابزارهایی که به من کمک میکنند
من با سیکلوتایمیا زندگی میکنم.
اما اجازه ندادهام که تمامِ زندگیام را بگیرد.
اینها ابزارهای من هستند — کوچک، ساده، اما نجاتبخش:
۱. دارو:
هر روز، سر وقت، فلووکسامین میخورم.
دارو، عصای من است.
نه زندانم.
گاهی از آن خسته میشوم.
اما میدانم که بدون آن، راه رفتن سختتر است.
۲. پیادهروی:
هر روز، حتی ۲۰ دقیقه.
هر قدم، یک نفس تازه.
هر قدم، یک «من هنوز اینجام.»
پیادهروی، برای من فقط ورزش نیست.
درمانِ متحرک است.
۳. نوشتن:
وقتی افکارم شلوغ میشوند، مینویسم.
روی کاغذ.
بدون سانسور.
نوشتن، سم را از درونم بیرون میکشد.
۴. هنر:
نقاشی، رنگآمیزی، حتی خطخطی کردن.
وقتی کلمات نمیآیند، رنگها میآیند.
هنر، زبانِ دومِ من است.
۵. حمایت:
دکتر قاجار.
دکتر شاهحسینی.
فاطمه.
مادربزرگ.
و کسانی که میفهمند.
لازم نیست همه بفهمند.
یک نفر کافی است.
۶. خودمراقبتی:
یک چای گرم.
یک دوش ولرم.
یک کتاب.
یک سیب سبز.
اینها چیزهای کوچکی هستند.
اما همین کوچکها، زندگی را قابلتحمل میکنند.
۷. پذیرش:
سختترین ابزار.
پذیرفتن اینکه من با سیکلوتایمیا زندگی میکنم.
نه اینکه آن را دوست دارم.
نه اینکه تسلیم شدهام.
فقط پذیرفتهام که این بخشی از من است. نه تمامِ من.
لحظههایی که یادم میآورند چرا ادامه میدهم
سیکلوتایمیا، بیشتر روزهایم را میگیرد.
اما همهی روزهایم را نه.
۱. یک سیب سبز:
گاهی، وسط یک روزِ خاکستری، یک سیب سبز میخورم.
ترش. ترد. سرد.
و برای یک لحظه، همهچیز خوب میشود.
همین. یک سیب.
۲. یک پیادهروی بدون فکر:
گاهی، بدون هدف میروم بیرون.
نه برای ورزش.
نه برای سلامتی.
فقط برای بودن.
و وقتی برمیگردم، یک چیز درونم آرام شده.
۳. یک پیام از یک دوست:
گاهی، کسی مینویسد: «حالت چطوره؟»
و من، برای اولین بار در آن روز، لبخند میزنم.
چون یک نفر، مرا دید.
۴. یک کتاب:
گاهی، یک جمله در یک کتاب، آنقدر به دلم مینشیند که فراموش میکنم درد دارم.
و آن جمله، برای همیشه در ذهنم میماند.
۵. یک نفس عمیق:
گاهی، فقط چند نفس عمیق.
۴ شماره دم.
۴ شماره نگهداشتن.
۴ شماره بازدم.
و ناگهان، قلبم آرام میگیرد.
۶. لحظهای که میفهمم تنها نیستم:
گاهی، کسی میگوید: «من هم همینطورم.»
و من، در آن لحظه، نفس میکشم.
چون میفهمم تنها نیستم.
حرف آخر
من با سیکلوتایمیا زندگی میکنم.
این را با تمامِ وجودم مینویسم.
نه برای اینکه ترحم کسی را جلب کنم.
نه برای اینکه بگویم چقدر سخت است.
برای اینکه بگویم: من هنوز اینجام.
سیکلوتایمیا، زندگیِ من را سخت کرده.
اما متوقفش نکرده.
من هنوز میخندم.
هنوز گریه میکنم.
هنوز برای خودم غذا سفارش میدهم.
هنوز پیادهروی میروم.
هنوز کتاب میخوانم.
هنوز برای آینده برنامه دارم.
هنوز عاشق میشوم.
اگر تو هم با این اختلال زندگی میکنی، بدان که تنها نیستی.
اگر تو هم روزهایی داری که فکر میکنی «دیگر نمیتوانم»، بدان که آن روزها هم میگذرند.
اگر تو هم از دهانِ کسی شنیدهای «تنبل»، بدان که آن کلمه، مالِ تو نیست.
مالِ بیماری است.
مالِ ناآگاهیِ آنهاست.
من با سیکلوتایمیا زندگی میکنم.
و هنوز زندهام.
و هنوز
میجنگم.
و این، کافی است.