سالها پیش را بخاطر می آورم، زمانی که دختری ۸ ساله بودم و شوق و ذوق فراوانی برای دوچرخه سواری داشتم. دخترعموها و پسرعموهایم را می دیدم که با دوچرخه های زیبا که چرخ های کمکی هم داشت ، در دو سه ماه دوچرخه سواری را یاد گرفته و با سرعت رکاب می زدند و مثل یک پرنده آزاد و رها بودند . آن زمان من دوچرخه ای نداشتم و حتی یکبار هم روی آن سوار نشده بودم ولی شب ها رویای داشتن آن و چگونه رکاب زدنش را می دیدم. من خود را مثل عقابی تصور میکردم که با بال های قوی خود ابرها را می شکافد و به جلو حرکت می کند. رویاهای من تمامی نداشت .وضع مالی خانواده ام هم درحدی نبود که دوچرخه ی نو بخرند ، آن سال برایم دوچرخه ی دست دوم ولی مقاوم و زیبایی گرفتند. آنقدر علاقه ی زیادی به دوچرخه سواری و یادگیری آن داشتم ، توانستم در سه روز دوچرخه سواری را بدون چرخ های کمکی یادبگیرم ? با کمک پدرم که شب ها بهم یاد میداد و پسرعمویم که روزها بعد از مدرسه بهم دوچرخه سواری و رکاب زدن رو یاد میداد و اینکه چجوری از دوچرخه سواری نترسم. بعد از یادگیری، اگر بگویم در روز ۶ ساعت دوچرخه سواری میکردم ،دروغ نگفتم?? صبح ساعت ۷ با هیجان از خواب بیدار میشدم و تا ظهر توی حیاط وسیع و بزرگ خونه که درخت های آلو ، گردو و انگور به تعداد فراوان داشت، دوچرخه سواری میکردم و جالبه بعد از این ساعت های طولانی هم باز انرژی داشتم و بعد از ناهار هم بلافاصله میرفتم سراغ دوچرخه ی عزیز تر از جانم ? خلاصه هر روز این قضیه ادامه داشت تا اینکه یک سال گذشت و ما به خانه ای دیگر اسباب کشی کردیم که حیاط خیلی کوچکی هم داشت و نمی تونستم دوچرخه بازی کنم و با خودم ببرمش. بعد از یک هفته که رفتم دوچرخه ام را از خونه قبلی بیارم ، دیدم نیست?? همه جا را گشتم ولی نبود . بعدا فهمیدیم که دزد لعنتی دوچرخه ی عزیزم را برده?? خیلی گریه کردم و تا یک ماه بعدش هم دپرس و ناراحت بودم .
این داستان را نقل کردم برای اینکه بهتون بگم ، افسردگی و کم حرف شدن و گوشه گیری من بابت همین جریان نسبتا ساده شروع شده و هرکاری میکنم دست از سرم برنمیداره? و اینکه میخواستم بگم همین اتفاقات کوچکی که توی دوران کودکی اتفاق میفته ، ممکنه تا سالها باهات همراه باشه و اون اخلاقی که بهت اضافه میکنه ، دیگه از بین نرود و جزئی از شخصیتی بشود که بقیه می شناسنت . مثلا بقیه من را فردی کم حرف و افسرده میدونن که تعامل و شروع صحبت باهام سخته و معمولا ازم فاصله میگیرن و طرفم نمیان. الان تو این دوران آرزو میکنم که کاشکی دوباره به اون دختر پرحرفی که بلد بود چجوری حرف بزنه وبا بقیه تعامل داشته باشه، برگردم ولی متاسفانه نمیتونم☹ درسی که داستان من برای شما داره میتونه این باشه : هیچ وقت در شرایطی که فرزندتون ناراحته و میبینید حال درونی خوبی نداره ،اون رو تنها نگذارید و باهم دیگه اون مشکلی را که در آن بازه ی زمانی برایش ناراحت کننده هست را حل کنید و همه ی مشکلات اون راه را روی دوش اون نیندازید . بعضی وقت ها مستقل بودن از کودکی بدون کمک فردی دیگه ، باعث این دردسر ها و افسردگی های رها نشدنی میشه. لطفا بیشتر به خواسته های فرزندانتان اهمیت بدهید??
