ما تنها نسلی هستیم که جنگ نرفته موجی شدیم... انفجار ما. انفجار بی صدایی بود. تنها صدا ست که نمی خواند و نمیبیند. این موجی های جنگ نرفته رو. لعنت به صدا هایی که هیچ بلندی را، به مغز ما نرساند و نرسید و موج ش ناباورانه همه را بی هیچ قرمزی که به زمین بپاشد و ترس و وحشت را به پاکند همه را با موج. آشنا کرد. مثل من که فقط کلمه های بی جان را کنار هم می چینیم. بدون هیچ معنایی. فقط چیده میشوند. امیدوارم کسی آبی به آنها نپاشد که مبدا رشد کنند و جانی به این کلمات موج زده بدهند. آخر موج هنوز وارد جهان کلمات نشده...
بیست و پنج. زمستان. هزار و چهارصد.
مسلم رضایی