
دقیق بخواهم بگویم همشهری ما نیست اما با او به اندازه یک همشهری که هیچ به اندازه یک دوست احساس نزدیکی کردم
دکتری است در اصفهان
دکتر گوارش
زن عمو میگفت یک پایش را در جبهه جا گذاشته است ،عینک میزند و خیلی خیلی به صفحه لپتاپ اش نزدیک میشود تا نسخه ات را بنویسد .خیلی عجیب و بامزه است تلفن مطب دست منشی اش نیست در اتاق خودش است مثلاً نشسته ای از سفت شدن معده و یبوست و... می گویی و دارد سرش را تکان می دهد ناگهان تلفن زنگ میخورد جواب بیماری که به مطب زنگ زده را می دهد بعد گوشی را سرجایش می گذارد و باز برمیگردد پی چاره سفتی معده و یبوست تو .
معده ام درد میکرد برای اندوسکپی پیشش رفتم، داشت دستگاه را آماده میکرد تا داخل معده ام ببرد همانطور که روی تخت خوابیده بودم پرسیدم
شغلت را دوست داری؟
همانطور که کارش را میکرد لبخندی زد و گفت
آره اگه دوست نداشتم که چهل سال انجامش نمیدادم همانطور که اشک در چشمانم حلقه زده بود گفتم آدم به دوست داشته هایش زنده است یک لحظه سر جایش خشک شد سرش را بالا آورد و نگاهی به من انداخت در چهره اش علامت سوال بزرگی ثانیه ای پدیدار شد (فکر میکنم پیش خودش گفت چه بر سرت آماده که در دهه بیست سالگی چنین حرفی را میزنی؟)اما سریع با سر تکان دادنی خودش را جمع کرد و گفت این درست ترین حرف است آدم با دوست داشتن هایش زنده است اگر چیزی دوست نداشته باشد زندگی میکند اما زنده نیست
گفت آدم های بزرگ را میبینی؟گاندی و نلسون ماندلا و...این ها آدم های بزرگی هستند که ملتشان را دوست دارند
از آدم های راس قدرت هم که ملتشان را دوست ندارند و نداشتند هم گفت که خب ولش کن
وقتی لوله را برای اندوسکپی درون دهان و معده ام کرد حس عجیبی داشتم شبیه به حس خفه شدن اما آن لحظه به مامان و بابا و نگرانیشان برای خودم فکر کردم و چه قدر برایم دوست داشتنی بودند...
اواخر مرداد۱۴۰۵