
واژه قهرمان وقتی توی ذهنم شکل گرفت که شاهنامه میخوندم و رسیدم به رستم این اوج شکل گیری قهرمان در ذهنم بود و از اون روز نیم نگاهی به پیدا کردن قهرمان در زندگی دارم اما حدود یک ماهه که تبدیل به سوالی شده که مدام از خودم میپرسم
(قهرمان زنده در دوره ما کیست)
به اولین نتیجه که رسیدم پدرم بود (بابایی) من و خیلی دوست داره با هم بحث داریم گاهی اما اکثر مواقع مثل دوستی محافظه کار در کنارمه و من ترجیح دادم واژه (دوست) رو برای پدرم بزارم کنار.
بعد امدم گفتم ما چون در این عصر زندگی میکنیم و کلی قهرمان توی دوره های گذشته داشتیم پس همه اون قبلیا قهرمان های ما هستن همه با هم( کوروش.رستم. تختی. رئیس علی دلواری و تمام شهدا و...)اما بازم این موضوع تو ذوقم میزد این ها که زنده نیستن.
رفتم قسمت بعد سراغ شاعر ها و نویسنده های زنده تا شاید از اون ها قهرمان بسازم و حتی دیداری از دور داشته باشم باهاشون اما بازم کسی و پیدا نکردم.
اما این چند روز یعنی اواخر شهریور ۱۴۰۱ و اوایل مهر ۱۴۰۱ داستان (مهسا امینی ها) در ایران اتفاق افتاد و همچنان ادامه دارد
من فکر میکنم نزدیک ترین فرد به قهرمان زنده در دوره خودمان را پیدا کردم (علی کریمی)
برای علی کریمی هرچهقدر بنویسم نمیتوانم حق مطلب را ادا کنم از همان روز اول بدون ملاحظه و محافظت حامی مردم بوده و هست کسی که راحت می توانست دست خودش و خانواده اش و زبان و فکر و خیالش را بگیرد و برود جایی که کمترین خبر را از ایران بشنود. اما ماند پیش ایران
چند نفر از اخوند های محترم و مال حلال خور هم پیشنهاده مصادره اموال و خانه علی کریمی را در ایران دادند به خاطر چه؟ به خاطر صدای مردم بودن و جواب علی کریمی این دو تصویر زیر است.


مگر قهرمان بودن چیزی به جز کنار مردم ایستادن است؟

منبع تصویر رستم پیچ: iranian_epic
مهر ماه خونین ۱۴۰۱