
+رابطه ام با خدا خوب است شب ها به حیاط میروم زیر اندازی پهن میکنم کف زمین و زل میزنم به آسمان و ستاره ها و ماه و باهاش حرف میزنم
میام از روزمره ناراحتی هام درد هام غریبگی هام خوشحالی هام باهاش حرف میزنم و گلایه میکنم چرا جوابم را مستقیم نمی دهد
دیشب باهاش دعوا کردم خوب بود که جواب نداد وگرنه روم نمیشد امشب هم دوباره باهاش حرف بزنم...
+گاهی وقت ها حس میکنم این حرف زدن با خدا حرف زدن با خودم است همین جمله که میگن خودت و بشناسی خدارو شناختی یه چیزی تو این مایه ها کفر نباشد این حد از احساس نزدیکی با او؟