عسلِ تلخ

نور صبحگاهی از لای پرده می‌خزد

و سایه‌ها آرام روی زمین کشیده می‌شوند

خورشید کم‌کم نفس می‌کشد

و همه چیز در سکوت می‌درخشد

باد ملایم پرده را نوازش می‌دهد

و سکوت را می‌شکند

و من لبخند می‌زنم، بی‌صدا با روز

— عسلِ تلخ