دم غار زندگیم نشستم مست لایعقل و نمی دانم این همه مجنون شبانه راه رفتن و رسیدن به اینجا ان هم با پای لنگ و چشمانی کور چه سود داشت ؟
گرچه دوام اوردنم این چنین دور از ذهن بود ولی شد
این تاب اوری را نمی دانم چه کار کنم گیج و مبهوت مانهده ام و خود را جلوی تنهایی که حالا شبیه به غار شده پیدا کردم ان هم اینجور زخمی و شیدا که نمی دانم چه طور تیمار کنم این خویش مبتلا به غم را ، راستش بلد نیستم از دردهایش که در سکوت ناله می کند هم عاصی شده ام گویی درد لاعلاج است ...
بدجوری کاسه چه کنم دست گرفته ام
۴ : ۱۱
