اعتراف میکنم که خیلی وقتها مهربان نبودهم
با کسانی که «بایدها و نبایدها»ی من را نداشتهاند و آسانگیرتر بودهاند از من یا چارچوبهاشان متفاوت بوده.
رگ غیرتم جاهایی باد کرده که نباید.
که ارزشش را نداشته.
که شخصیت طرف مقابل مهمتر بوده تا آن مطلب خاص. که قصد بیخودی ادب کردن طرف مقابل بوده و خودم را بزرگ دیدهام و فکر کردهام که خبری هست... نه خبری نبوده. من میتوانستم مهربانتر باشم...
نخراشم کسی را...
امروز این را میفهمم که تمام جامعه مثل آن قدیمهای من شدهاند.
نمیدانم چرا
شاید چون شبکههای اجتماعی اقتضا میکنند که آدمها این طور خشن بشوند.
شاید هم به خاطر این است که مردم خسته شده اند و ملال زده. دیگر برنمیتابند کسی مانع رسیدنشان به دنیای آرمانیشان بشود.
مدتی است که بسیار منزوی شدهام. از وقتی که مورد هجوم حملهی بسیار شدیدی شدم که توسط کسی که فکر میکردم مدافع آزادی بیان است شدم.
این حادثه اینطور اتفاق افتاد که طرف مقابلم خشن شد و برنتابید حرفی را که به نظر من آنقدر ارزشش را نداشت. بر من تافت. در جواب به این که «خب تو بشنو و بگذر! ضرری ندارد...» شنیدم که «ضرر ندارد!؟» همین افکار سالهاست که زندگی ما را ویرانه کرده...
ویرانه؟ حرف من؟ ...
بعد از یک سال از این واقعه، شاهد مکالمهی بسیار خشنی (البته نه به ظاهر) بودم. از فرد خشن پرسیدم: «میدانی که فلان حرفت به فلانی چقدر دردناک بود؟» پاسخش این بود که: « گاهی لازم است درد بکشیم تا مرضی درمان شود»
مرض؟ درمان؟
جراحی بدون بیهوشی و بدون معاینه و بدون آزمایش و امآرآی و...؟!
نفری یک تیغ جراحی گرفتهایم دستمان و راه افتادهایم در شهر و داریم هر کسی را که دیدیم سریع چاقو را تا دسته فرو میکنیم در شکمش تا به خیال خودمان تومور مغزیاش را دربیاوریم...
کداممان صلاحیت دارد؟ کداممان حق دارد؟ کداممان ظالم است و کدام مظلوم؟
فقط دوست دارم مهربان شوم و مهربانی کنم. این روزها