یک سری کتاب خوب و آموزنده هست که آدم را روشن میکند و میگوید آهاااا! پس اینطور!
این کتابها در طبقهی روانشناسی، اقتصاد رفتاری و غیره و ذالک دسته بندی میشوند.
خیلی زیاد پیش می آید که در خواندن این کتابها که عمومن هم نویسندههای غربی دارند، این معنی در ذهنم متبادر شود که پیام این کتاب دقیقن فلان روایت است که در نهج البلاغه خواندم... و هی افسوس میخورم چرا چنین کتابی را نباید یک مسلمان و با ارجاع به همان روایت مینوشت؟ چرا باید فلان نویسندهای که با آزمایش در آزمایشگاههای استنفورد به این معنی رسیده بنویسد؟
مثلن «نیمهی تاریک وجود» را که خواندم به ذهنم آمد که اگر میخواستم شرحی ذوقی (نه فقهی) بر حدیث شریف امام صادق سلام الله علیه «کسى که مؤمنى را براى گناهى سرزنش کند، نمیرد تا خودش آن گناه را مرتکب شود» بنویسم چنین کتابی مینوشتم.
در رویاهایم کتابهایی مینویسم با ظاهر غیر مذهبی و در ردهبندی کتابهای روانشناسی که از روایات بهره گرفته باشند.
مثلن فرض کنید یک کتاب روانشناسی اولش با این روایت از امام باقر علیه الصلات و الصلوات شروع شود که «هر چه را که میدانی عمل کن، خداوند هر آنچه را که نمیدانی به تو خواهد آموخت» بعد ۱۰۰ روز تمرین بدهد برای اینکه در هر روز چه کار کنی که یاد بگیری این جمله را عمل کنی.
کتابهای مدرسه قرآن تلاش دارد این کار را بکند، اما باز هم یک جوری است که غیرمذهبیها رغبت نمیکنند بروند سمتش...
مثلن یک کتاب دارد به اسم «صالح سازی اعمال در ۴۰ روز» من میخوانمش و لذت هم میبرم. در ذهنم هم با کتاب «اثر مرکب» کنار هم دسته بندی میکنم و تگ کاربردی، رشد فردی، روانشناسی به آن ها میزنم. اما مخاطبهای این دو کتاب دو قشر جدا هستند.
این دو قشر جدا بودن، این دوگانگی، این تقابل به ضرر جامعه است.
دکتر علی شریعتی را میخواهد که این دو قشر را با هم سر یک سفره بنشاند...
بحث خوف و رجا مثلن. یک کتاب مینویسم روزی که اول آن یک روایت از خوف و رجا بیاورد و در ادامه بدون اینکه «مذهبی نمایی» کند بگوید اگر کاری را میکنی، فکر کن که عاقبتش چیست و اگر عاقبتش را قطعی و واقعی و محقق و بدون شک و بلافاصله و دامنگیر تصور کنی آیا باز هم دست به آن عمل میزنی؟ (مفهوم خوف اما بدون نام بردن از آن به عنوان یک کلمهی عربی که کسی که با ادبیات دین مواجهه نداشته را فراری دهد)
و بعد در فصلی دیگر بگوید اگر تا حالا در هر نقطهای هستی ولش کن همه چیز را. از الآن فرض کن نقطهی صفری. چه میکنی؟ مفهوم فضل و غفران لایتناهی خداوند و رجا.
کاربردی محض. بدون اینکه به جز یک بار، از کلمهی خوف و رجا استفاده کرده باشم.