من جمع اضدادم. همین موضوع هم باعث شده دوستان زیادی داشته باشم و در جمع‌های زیادی مقبول باشم و هم باعث شده از جمع‌های زیادی طرد شده باشم. یک جور تنهایی در عین محبوبیت.
وقایع دی‌ماه ۹۸ باعث شده من این یادداشت را بنویسم. دی‌ماه ۹۸ ماهی بود که برای اولین بار با عمق وجودم حس کردم که وقتی کسی می‌گوید «داغ جگرسوز» یعنی چه. چون واقعن احساسی که داشتم نوعی داغی و سوختگی در ناحیه‌ی کبد بود. نه فقط ذهنی. بلکه واقعن سوزشش را حس می‌کردم.
آدم‌های زیادی هستند که من را «مذهبی» می‌دانند و همین باعث شده به صورت پیش‌فرض فکر کنند من از آن‌ها بدم می‌آید یا از آن‌ها متنفر هستم یا در بهترین حالت متنفر نیستم اما آن‌ها را اهل جهنم! می‌دانم.
آدم‌های زیادی هم هستند که من را بی‌قید و لاابالی می‌دانند و برایم آرزوی هدایت می‌کنند و تیزترین و گزنده‌ترین فکرها را می‌کنند و بخشی از فکر‌هایشان را به زبان می‌آورند و من را در بهت و حیرت و با دهانی باز از تعجب رها می‌کنند.
من نه آنم نه این!
من به جز کسی که عملن و عینن دشمنی اش با خدا ثابت شده باشد (که اصلن نداریم دور و برمان و خیییییلی سخت است که کسی به آن درجه برسد و خییییلی سخت تر است تشخیصش. دیگر صمیمی‌تر از عمر سعد که با امام حسین نداشتیم و نمازشب خوان‌تر از ابن ملجم. و دشمن‌تر از حر با امام حسین و خاندانش که نداشتیم... من که جرئت نمی‌کنم به این راحتی به کسی بگویم دشمن با خدا. شما اگر جرئتش را دارید بگویید. پرانتزم طولانی شد. پرانتز بسته.) من به جز کسی که اثبات شده باشد دشمنی اش با خدا، خودم را بدتر از تمام آدم‌ها می‌دانم. این شعار نیست. هر کسی را الآن جلویم بگذارید یک ویژگی مثبتش را پیدا می‌کنم که در من نیست و مطمئنم که او به بهانه‌ی همان یک ویژگی می‌تواند نجات پیدا کند و شاید من نه. معاذالله... من دوستانی دارم از هر قشر و مذهب و دین و سبک و سیاق و روش و منش. آن‌هایی که اشتباهات فاحش دارند و برآن اشتباهات اصرار دارند را هیچ وقت شقی و اهل جهنم نمی‌دانم اما هیچ گاه به آن اشتباه مهر تایید نمی‌زنم. اگر در مجلسی باشم که شراب در آن باشد آن مجلس را ترک می‌کنم. اما بار بعد که آن فرد را می‌بینم در ذهنم نمی‌گویم این همان است که شراب می‌خورد. از او دوری کنم. می‌گویم او از من بهتر است حتمن در زمینه‌ای. و در اکثر مواقع آن زمینه خودش را خیلی زود نشان می‌دهد و گاهی از خدا می‌خواهم که آن ویژگی مثبت او را در من ایجاد کند و غبطه می‌خورم به حالش برای داشتن آن فضیلت.
من از جانب بعضی دوستانم که دوست مشترکی را در هواپیمای اوکراینی از دست دادیم به خاطر علقه‌ام به جمهوری اسلامی طرد شدم.
در شبکه‌های اجتماعی می‌بینم که دوستانم از سردار سلیمانی متنفرند و از عکس‌هایش در این روزهای مصادف با شهادتش عکس می‌گیرند و استوری‌هایی می‌گذارند و فحش می‌دهند بهش! نمی‌فهمم.
دو سال پیش چنین روز‌هایی بود که رفتم خانه، دوش گرفتم، لباس پوشیدم، آرایش کردم، اسنپ گرفتم و رفتم عروسی دوستم. دوستی که دیگر بعد از آن ندیدمش.
روزی که سردار شهید شد من کوه رفته بودم. با یک تیم. خبر را که شنیدم فکر می‌کردم هیچ کس نمی‌شناسد سردار را. فکر می‌کردم باید یواشکی اشک بریزم برایش، مثل چند صباح قبلش که برای شهید شدن فرمانده‌ی حشدالشعبی یواشکی اشک ریخته بودم و تا شب به هر کس گفتم که چقدر غمگینم اظهار بی‌اطلاعی کرد. فکر می‌کردم سردار هم همینطور باشد و هیچ کس برایش مهم نباشد و تنها کسی باشم در آن جمع که اصلن می‌شناسدش! اما دیدم همه غمگین شدند و جمعمان در سکوتی بهت آور فرو رفت و غم جمع را فرا گرفت.
تشییع سردار هم که فرای انتظار همه بود.
چند روز بعد، آن داغ جگر سوز آرام آرام شروع کرد به متولد شدن. صبح روز هواپیما در اتاقم در دانشکده ریاضی تنها به خود پیچیدم. مچاله شده بودم روی زمین و اشک می‌ریختم. آن داغ جگر سوز آمد. با قدرت...
من کسی هستم که عروسی دوستم را رفتم، تشییع سردار را رفتم، مرثیه‌ی دوست جوان‌مرگم را از جگرم خواندم، سه روز بعد دوباره دنیا روی سرم خراب شد و جگرم، که آتش گرفته بود، پاره پاره شد.
تا حداقل یک سال، بدون استثنا هیچ روزی نبود که برایش اشک نریزم. هیچ روزی. هر روز یک صحنه، یک خاطره، یک آهنگ، یک اتفاق، باعث می‌شد یادش بیفتم و بروم یک گوشه‌ای پیدا کنم و یواشکی گریه کنم. هر روز. بی اقراغ.
از آن روز دیگر آن آدم سابق نشدم. فرض کنید یک چیزی جلوی چشمتان است و از توی آن چیز دارید به دنیا نگاه می‌کنید. در این سطح هر روز به یادش هستم.
خودش اگر بود می‌گفت مرگ هم بخشی از زندگیست. خودش یک بار سرم داد زد که «آسون ترین کار دنیا اینه که زانوی غم به بغل بگیری و بشینی گریه کنی. بسه! پاشو یه کاری بکن.»
من جمع اضدادم. هم در تمام این دوسال عزادار دوستم بودم هم سردار را دوست دارم. هم از دروغ متنفرم. هم از ته دل آرزو می‌کنم که کاش آن سه روز کذا آنطور نمی‌گذشت. و صبح روز سوم خبر جانسوز دروغ را نمی‌شنیدیم.
کاش این ها را مقابل هم قرار ندهیم. کاش کسی که عزادار هواپیمای اوکراینی است هم حق داشته باشد سردار را دوست داشته باشد.
