اربعین ۹۸، یعنی بعد از اربعین بعد از اینکه حسابی احساس جا مانده بودن داشتیم و بر سر زنان بودیم بین رفتن و نرفتن و ماندن و نماندن مانده بودیم. یک هو دیوانه شدم و بلند شدم بلیت گرفتم. آنقدر هول هول و سر به هوا بودم به جای تهران-نجف، بلیت نجف-تهران گرفتم!
دیگر بهانهها داشت جور میشد...
ما خواستیم بیاییم، نشد!

اما نه. گفتم اشکالی ندارد دوباره میگیرم! این بار گرفتم و شد. بلیت برگشتش هم یک نجف-مشهد گرفتیم و یک مشهد-تهران. اینطوری برنامهی سفرمان دو زیارت هم زمان داشت چی از این بهتر!
تا اینجای روایت مقدمهای بود بر اینکه از حالم بگویم. حالم را وقتی یک هو خودم را وسط بینالحرمین دیدم. آنجا بودم در حالی که خیلی غمگین و حتا افسرده و له و لورده و داغون و پر از دردهای روحی و روانی و جسمی بودم.
آن وسط، وسط خورشید و ماه،
در زیباترین نقطهی روی کرهی زمین،
جایی که آسمان و زمین و خاک و درخت و سنگ و چوب و آدمیزاد و هر موجود دیگری به جز بوی وحدانیت خدا و به جز بوی بهشت چیزی ندارند.
یک هو احساس کردم دیگر هیچ دردی ندارم.
هیچ دردی و هیچ ناراحتی. به معنی واقعی کلمه انگار که کوهی را حمل میکردم و به محض حضورم در آن قطعهی طلایی از بهشت، آن کوه نیست و نابود شد. دیگر اثری هم از آن نبود انگار که هیچ وقت نبوده.
اول محرم است. محرم ۱۴۰۰. دو سال بعد از آن روز.
دو سال بعد از آن که آن حس را تجربه کردم و بعدش دیگر نشد که برویم. دیگر راهمان ندادند و گفتند فعلن بمانید پشت در...
در این دو سال هر بار که از چیزی ناراحت میشوم یا عصبی یا ترس یا هر بلایی سرم میآید چشمم را میبندم، خودم را رو به روی گنبد و زیر بالهای فرشتههای آنجا تصور میکنم. تصور میکنم رو به رویم زمین، با مرمر سفید پوشیده شده و عکس طلایی گنبد روی آن منعکس شده و هوا گرگ و میش است و صدای اذان میآید و باد به صورتم میخورد و پرچم قرمز رنگی توی نسیم ملایم تکان میخورد...
و هر بار باز همان اثر را دارد. یک هو همهی فکرها پودر میشود و میشوم خوشبختترین آدم روی زمین.
آدمی که امام دارد. دیگر مهم نیست اگر چیزهای دیگری دارد یا ندارد. او خوشبخت است.
... كُلَّمَا رُزِقُوا مِنْهَا مِنْ ثَمَرَةٍ رِزْقًا ۙ قَالُوا هَٰذَا الَّذِي رُزِقْنَا مِنْ قَبْلُ ۖ وَأُتُوا بِهِ مُتَشَابِهًا...