این اولین سالیست که حتا اگر از آسمان سنگ هم ببارد میروم راهپیمایی روز قدس
منی که هیچ سالی نرفته م و هیچ وقت احساس نمی کردم باید بروم. تازه برایم عجیب هم بود که دوستانم با زبان روزه و زیر آفتاب داغ تابستان چطور صبح کلهی سحر بلند میشوند میروند راهپیمایی.
امسال اما از واجب هم واجبتر است برایم.
دو سال است هر سال ماه رمضان اخبار فلسطین را دنبال میکنم.
پارسال صفحهی منا الکرد را دنبال کردم (همان که روی دیوار خانهشان نوشته بودند «لن نرحل» و کلیپی از او وایرال شد که در آن خطاب به مرد چاق اسرائیلی که به زور آمده بود در خانهشان می گفت « یو آر استیلینگ مای هاوس!»)
آنقدر اخبار را دنبال کرده بودم که محلهی شیخ جراح را کامل میشناختم و کوچه پس کوچه هایش را مسلط بودم و خود شیخ جراح را هم میشناختم و ماجرای تاریخی اش را درآورده بودم که زمان ریچارد شیردل و یعقوب لیس صفار یک پزشک حاذقی بوده که خیلی کارش درست بوده و او در آن محله زندگی میکرد و بیمارستانی هم ساخته که هنوز هم هست.
یک محلهی دیگری هم به اسم محله ی سیلوان را پیگیری میکردم و پیج هایش را فالو کرده بودم. روی نقشه شیخ جراح و سیلوان را پیدا کرده بودم و می دانستم که شیخ جراح در جنوب منطقهی مسجد الاقصی است و سیلوان در دامنهی کوهی در جنوب شرق مسجد. (اگر دقیق نمیگویم اصلاحم کنید. اطلاعاتم مال پارسال است و حافظه ام ممکن است یاری نکند.)
مصاحبهی محمد کرد (برادر منا) را در یوتیوب آنقدر دیده بودم که حفظ بودمش. این خواهر و برادر دوقلوی ۲۳ ساله آنقدر دوست داشتنی هستند که مدام در دلم قربان صدقهشان میروم و آنقدر دیدمشان که قدر خواهر و برادر نداشتهم باهاشان انس دارم الآن. نشان به آن نشان که وقت فارغالتحصیلی منا از رشتهی رسانه (که چقدر هم ذاتن خوب میفهمدش!) احساس میکردم خواهرم فارغالتحصیل شده و همانقدر ذوق داشتم.
امسال با خبرهای تیراندازیهای انتحاری چند تا فلسطینی در شهرکهای صهیونیستنشین شروع شد. اوایل ماه رمضان در یک هفته ۱۱ تا صهیونیست که اکثرن کله گنده بودند را انتحاری کشتند. شهرکها در حالت آماده باش هستند هنوز...
اولین باری بود که مسلح شده بودند. فلسطینیهایی که شصت سال است که صداشان در نیامده و فقط مقاومت کردهند و هیچ وقت هیچ دفاعی نکرده بودند. اولین باریست که این اتفاق افتاده.

درگیریها در محلهها هم هست. مثلن در محلهی جنین. یک کانال تلگرامی دنبال میکنم که از محلهی جنین القسام ویدئو میگذارد. هرروز چند تایی فلسطینی شهید میشوند در این محله. مثل منا کرد رسانهای کار نمیکنند تا من بفهمم دقیقن چیست ماجرا اما عکس شهدا و خبر انفجار و درگیری و تیراندازی ها را میبینم...
در سیلوان و شیخ جراح اما ظاهرن اوضاع مثل پارسال نیست.
در خود مسجد الاقصی هم هر روز درگیری است. یک هفته است عید پسح یهودیان است و میخواهند در مسجد قربانی کنند. مسلمانها هم شب تا سحر را در مسجد میمانند تا دفاع کنند از طهارت مسجد... وای خدای من...
هر روز سحر درگیری است. گاز اشک آور، شلیک گلوله پلاستیکی از سمت استرائیلیها و پرتاب سنگ از طرف فلسطینی ها. هر روز تا عصر کلی اسیر و زخمی و حتا کشته. عصر که میشود مسجد را تمیز می کنند. خاک و شیشههای شکسته و خون را میشویند و میایستند به نماز تراویح!
شب هم زنها در مسجد الصخره و مرد ها در مسجد القبلی میمانند تا سحر که دوباره خودشان را سپر گلولهها کنند.
روزهای آخر از تمام فلسطین جمعیت جمع شده در مسجد الاقصی. زن و مرد و پیر و جوان هر کدام یک کوله پشتی انداخته روی دوشش و دارد میرود که معتکف شود در مسجد.
من هیچ کاری نکنم؟!
من خیلی بیخیالم که فقط میخواهم راه پیمایی بروم. حتا اگر سنگ ببارد از آسمان میروم.