زمانی که دوان دوان از تپه های سبز در زیر آسمان بی نهایت و زیبا می دوم و گندم های زبر پاهایم را نوازش میکنند دستهایم را باز میکنم و سرم را بالا میگیرم و نسیمی که به صورتم میخورد را حس میکنم.ارامش سر تا پایم را فرا میگیرد و غنی از شور و شوق می شوم
تقریبا هر روز بعد مدرسه در راه کوچه سبز این کارا میکنم ، زیرا من زندگی را در همین لحاضات تعریف میکنم .
وقتی دارم می دوم و با تمام وجود حس میکنم دارم زندگی را به اغوش میکشم و باهم اوقات بی نظیری را میگذرانیم:)