کاش کسی میفهمید در پس نگاه سرد و یخی من کودکی زخم خورده و تنها در زندانی خاکستری زندگی می کند.
طفل معصوم در خود چمباتمه زده ، اندوهگین روی زمین نشسته ، زانوی غم به بغل گرفته و گریه می کند.
او تنهاست و همه او را فراموش کرده اند، مثل تمام سالیان زندگیش.
او بی پناه و عریان است. مادر او نیست، هیچ کسی نیست تا به او امید زندگی دوباره بدهد.
تنهای تنهاست.