این سومین باری است که در روایتگر مطلب مینویسم،
بار اول دلنوشته ای بود از اوضاع فعلی بخاطر شرایط کرونایی، که اصلا ربطی به موضوعات منتخب نداشت، وقتی متوجه شدم که باید در رابطه با وسائل هوشمند مثل موبایل و گجت و ....بنویسم تا در این مسابقه برنده بشم، مطلب دوم را نوشتم ولی الان میخوام حقیقت را بنویسم، حقیقت اینکه بخاطر برنده شدن در یک مسابقه و داشتن یکی از این جوائز ارزنده، شروع به تعریف از آنها کردم و کاملا از یادم رفت که چه چیزهای ارزشمندی را باید از دست بدهم تا از وسایل پیشرفته جدید تعریف و تمجید کنم، آیا واقعا یک گوشی بردن اینقدر مهمه؟ یا من اینقدر از ارزشهای انسانی دور شدم که افکار درست را به یک جایزه چند میلیونی فروختم، زمانهایی که آنقدرها هم دور نیست ، خانواده ،جمعیتی ناگسستنی و متحد بود، همه با هم زندگی میکردند، با هم غذا میخوردند، با هم مهمانی میرفتند و کاملا یکدیگر را لمس میکردند، ولی حالا چطور؟ در یک خانه ۷۰ متری ۲ تلویزیون هست که هر کس برنامه دلخواهش را ببیند و مزاحم دیگری نباشد، اولین فاصله ها از ابنجا ایجاد شد، کمی جلوتر رفتیم و به دنیای کامپیوتر و سپس گوشی های هوشمند رسیدیم تا حدی که هبچ چینی بند زنی نتوانست و نمیتواند تیکه های اکثر خانواده ها را به هم پیوند بزند، متاسفانه سابقه فرهنگی ملی - مذهبی ما هم نتوانست در جلوگیری از ابن شکاف کاری بکند، و حالا من به طمع یک دستگاه موبابل باید شروع به تعریف از این اسطوره های امروزی بکنم و بلایی را که چندی است بر سرمان آمده را ، نادیده بگیرم، برای خودم متاسفم،این نشان میدهد که اگر در موقعیتی قرار بگیرم ، در ازای دریافت مبلغ و یا چیزی با ارزش، شاید ارزشهای والاتری را نادیده بگیرم و آنرا تخریب کنم، از شما عزیزان که با اجرای برنامه روایتگر باش ، مرا به خودم نشان دادید و محک جدی به من زدید، بسیار سپاسگزارم
موفق باشید
#روایتگرباش
