در جنگ اُحد بعد از اینکه سپاه اسلام شکست خورد، فردِ منافقی به اسم عبدالله بن اُبی فتنه جدیدی به راه انداخت: "اگر ما بر حقیم و محمد(ص) پیامبر است چرا خداوند ما را یاری نکرد؟ چرا شکست خوردیم؟" شدت این فتنه به قدری بود که سپاه از جنگ اظهار ندامت کردند و می گفتند:" پس تکلیف کشته های ما چه می شود" یعنی خونشان هدر رفت! در این هنگام آیه نازل شد:
"وَلِيُمَحِّصَ ٱللَّهُ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَيَمْحَقَ ٱلْكَٰفِرِينَ( سوره آل عمران. ١٤١)
و [نيز اين پيروزى ها و ناكامى ها] براى آن است كه كسانى را كه [از روى حقيقت] ايمان آورده اند [از عيوب و آلودگى ها] تصفيه و پاك كند، و كافران را نابود نمايد.
نکته: این یک بیماری اعتقادی و انحراف فکری است که تصور کنیم اگر ما بر حقیم همیشه باید نصرت الهی نصب مان بشود و هیچ رنج و سختی تحمل نکنیم.
این در صورتی است که خداوند فرموده:
يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ إِن تَنصُرُواْ ٱللَّهَ يَنصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ( سوره محمد.٧)
اى مؤمنان! اگر خدا را يارى كنيد، خدا هم شما را يارى مى كند و گام هايتان را محكم و استوار مى سازد؛
شکست به دو دلیل بر سپاه اسلام عارض شد: اول) اگر شما دین خدا را یاری کردید و از امر ولی خدا اطاعت کردید خداوند هم شما را یاری می کند.
دوم) شکست برای تصفیه مؤمنین از منافقین است. برای پاکسازی مؤمنین است.
در جریان حمله سپاه ابرهه، خداوند خود مامور شد با ابابیل ها از کعبه دفاع کند ولی در جریان آتش سوزی کعبه در زمان عبدالله بن زبیر خداوند مانع این حمله به خانه خودش نشد؛ چرا خداوند زمانی نصرتش را نصیب امت اسلام می کند که ابتدا آنها دین خدا را یاری کنند.