همیشه یکی از ترسهای من باز کردن کادو بوده. اینکه یکی بیاد یه حجم کادوپیچشده بهم بده که از محتویاتش بیخبر باشم. بعد که کادو رو باز کردم، از دیدن هدیه خوشحال نشم و بخوره تو ذوقش، یا الکی ذوق کنم و مچم رو بگیره.

هنوز هم از این کار میترسم. همین ترس هم باعث شده تو هدیه دادن سختگیر باشم. وقتی میخوام به کسی هدیه بدم عزا میگیرم که چی بخرم که هم اون دوستش داشته باشه، هم من توان خریدنش رو داشته باشم. همین سختگیری باعث شده خیلی وقتها واسه آدمهای نزدیک زندگیم هدیهای نگیرم و با گل یا شیرینی یا گاهی یه هدیه نحیف و حتی گاهی دست خالی، همراه با خجالت مناسبتها رو سر کنم.
این معضل همچنان با من بود تا اینکه دو سال پیش یه نفر چیزی گفت که من هیچوقت بهش فکر نکرده بودم: هدیه دادن خدمات، مثلا بلیت استخر و نوبت ماساژ. این ایده بهنظرم درخشان بود و ذهنم رو باز کرد. بعد از اون یه بار تو روز تولد دوستم خونهشون بودم. هر چی ازش پرسیدم از کیک و پیتزا و وسایل و کارگر نظافتی و... چی میخواد براش بگیرم گفت هیچ کدوم رو نمیخواد. آخر که به نتیجه نرسیدیم، پا شدم اجاق گازشون رو تمیز کردم. چون میدونستم به دلیل وسواسش، تمیز کردن اجاق گاز رو مخشه. شاید دوستم یادش نباشه اون سال من چه هدیهای بهش دادم، ولی خودم همیشه یادم هست و بهنظرم تا عمر داره زیر منت منه! راستی پرسیدن از خود کسی که میخوایم بهش هدیه بدیم هم بهنظرم حرکت قشنگیه، گرچه با فرهنگ پر از تعارف ما نمیخونه.
این دوستم که تولدش رو تعریف کردم وگانه و فرآوردههای لبنی نمیخوره. بنابراین وقتی میام خونهشون دیگه شیرینی هم نمیتونم بگیرم. چیپس و پفک هم ترجیح میده نگیرم. امشب هم خونهشون هستم. تو دستشویی دیدم سر شیلنگ دستشوییشون باز شده و حرکت میکنه. فکر کنم دفعه بعد براشون سر شیلنگ بخرم.
روز مادر بهانهٔ نوشتن این پست شد. هنوز هم میبینم که بعضی فروشگاههای لوازم خونگی به مناسبت روز مادر تخفیف میذارن. بهنظرم این سطحینگری تو این دوره که اطلاعات به قدر کافی در گردشه، سهلانگارانه و غیرقابل گذشته. اینها رو نوشتم که بگم تو این دو سال که خیلی جاها تعطیل شده بود من همهش منتظر این فرصت بودم. اینکه امشب بالاخره از یه مرکز ماساژ اطلاعات گرفتم که مامانم رو به مناسبت روز مادر بفرستم ماساژ. امیدوارم این کار شرم هدیه دادن اون گلدونی که تو نوجوونی براش گرفته بودم رو یهذره کمرنگ کنه.