روزی که فکر کردم همهچیز تمام شد
فکر میکنم بعضی خبرها هستند که حتی قبل از اینکه بشنویشان، ته دلت میدانی قرار است همهچیز را برای چند لحظه عوض کنند.
آن روز، نتیجهای که مدتها منتظرش بودم آمد.
نمیدانم دقیقاً چه چیزی بیشتر از همه ترساندم؛ خود نتیجه، یا لحظهای که باید آن را میدیدم.
مدتها برای همان صفحه، همان چند عدد و همان چند کلمه انتظار کشیده بودم.
وقتی بالاخره نتیجه را دیدم، برای چند لحظه فقط به صفحه نگاه کردم.
انگار مغزم نمیخواست چیزی را که میبیند باور کند.
آن چیزی نبود که برایش امیدوار بودم.
آن چیزی نبود که در ذهنم بارها تصور کرده بودم.
و ناگهان تمام آن رویاهایی که برای خودم ساخته بودم، خیلی دور به نظر رسیدند.
خیلی گریه کردم.
کنار مامان نشستم و فقط گفتم:
«نشد… یه سال دیگه باید بخونم.»
همین جمله برای من خیلی سنگین بود.
چون پشت «نشد» فقط یک نتیجه نبود.
پشتش ماهها درس خواندن، خستگی، استرس، امید، هزینههایی که خانوادهام کرده بودند و تصویری بود که سالها از آیندهام در ذهنم ساخته بودم.
آن لحظه واقعاً فکر کردم همهچیز تمام شده.
فکر کردم شاید تمام آن چیزهایی که برای آیندهام تصور کرده بودم، دیگر قرار نیست اتفاق بیفتند.
اما امروز که از آن روز فاصله گرفتهام، میفهمم آدم وقتی وسط یک اتفاق سخت ایستاده، نمیتواند تمام راه را ببیند.
من آن روز فقط یک نتیجه را میدیدم.
نه روزهایی را که هنوز نیامده بودند.
نه آدمی را که قرار بود بعد از آن اتفاق بشوم.
نه راههایی را که هنوز از وجودشان خبر نداشتم.
فقط فکر میکردم همهچیز تمام شده.
بعد دوباره شروع کردم.
نه چون مطمئن بودم آخرش چه میشود.
نه چون میدانستم قرار است حتماً به آرزویم برسم.
فقط چون یک جایی درونم هنوز نمیخواست همانجا بماند.
حالا که به آن روز نگاه میکنم، میبینم من آن روز فقط یک نتیجه نگرفتم.
با یک سؤال بزرگ روبهرو شدم:
اگر چیزی که تمام آیندهام را برایش تصور کرده بودم، نشد…
پس من بعد از آن، چه کسی میشوم؟
آن روز جوابش را نمیدانستم.
اما شاید تمام این کتاب، تلاش من برای پیدا کردن جواب همان سؤال باشد.