شاید تو هم یک روز به جایی رسیده باشی که فکر کنی دیگر نمیتوانی ادامه بدهی.
شاید برای چیزی خیلی تلاش کرده باشی و آخرش آن چیزی نشده باشد که آرزو داشتی.
شاید ساعتها درس خوانده باشی، شبها گریه کرده باشی، خودت را با بقیه مقایسه کرده باشی و آخرش با نتیجهای روبهرو شده باشی که تمام امیدهایت را برای چند لحظه فرو ریخته باشد.
من این حس را میشناسم.
من هم یک روز فکر کردم همهچیز تمام شده.
فکر کردم تمام آن شبهایی که بیدار ماندم، تمام تلاشهایی که کردم و تمام رویاهایی که برای آیندهام ساختم، با یک نتیجه از بین رفتهاند.
اما امروز که این کتاب را مینویسم، هنوز وسط همان مسیری هستم که آن روز فکر میکردم پایانش رسیده.
هنوز همهچیز را نمیدانم.
هنوز نمیدانم دقیقاً قرار است کجا برسم.
اما یک چیز را فهمیدهام:
گاهی نرسیدن به چیزی که میخواهی، به معنی تمام شدن راه نیست.
گاهی راه دیگری وجود دارد.
راهی که هنوز نمیبینی. راهی که شاید امروز حتی دوستش نداشته باشی. راهی که شاید هیچوقت تصورش را نمیکردی.
این کتاب برای کسی است که از حرف مردم خسته شده. برای کسی که خودش را با دیگران مقایسه کرده. برای کسی که از ناامید کردن پدر و مادرش ترسیده. برای کسی که بعد از یک شکست، خودش را هم باخته. و برای کسی که هنوز نمیداند آخر این داستان چه میشود.
و شاید بیشتر از همه، برای خودم.
برای آتوسایی که یک روز فکر کرد دیگر نمیتواند. برای دختری که گریه کرد، ترسید، دوباره شروع کرد و هنوز در مسیر خودش است.
من این کتاب را نمینویسم چون به آخر راه رسیدهام.
مینویسم چون هنوز در مسیرم.
و شاید اگر تو هم وسط مسیرت ایستادهای و نمیدانی بعدش چه میشود، این کتاب بتواند برای چند دقیقه کنارت بنشیند و بهت یادآوری کند:
تو مجبور نیستی امروز تمام آیندهات را بدانی.
فقط قدم بعدی را بردار.
چون حتی اگر به چیزی که آرزو داشتی نرسیدی…
راههای دیگری هنوز وجود دارند.