ديدار صميمي دکتر محمد مهرافزون معاون مديرکل و مدير آموزش و پرورش با با استاد احمد معطري

دیدار و نشست صمیمانه دکتر محمدمهرافزون با استاد احمد معطری شاعر و نویسنده بروجردی در زمان تصدی معاون مدیر کل و مدیر آموزش وپرورش بروجرد

دکتر محمدمهرافزون در این دیدار بروجرد را شهر عالمان و ادیبان و پایتخت فقاهت و ادبیات نامید و گفت:استاد معطری شاعری خوش مشرب،خوش سیرت،خیر اندیش ومردم دار و ادیبی شادمان،مهربان و متعصب است و مایه افتخار شهر بروجرد است و ایشان از اولین کسانی بود که در راه اندازی موزه آموزش و پرورش بروجرد ما را یاری کرد و کمک مالی شایان توجهی را داشتند که بنده بر خود وظیفه می دانم از طرف مردم و فرهنگیان نجیب و شریف بروجرد از زحمات و خدمات این فرهنگ دوست بروجردی تشکر و قدر دانی نمایم.

در این نشست استاد احمد معطری،دکتر مهرافزون را از مدیران برجسته،توانمند و لایق دانست و بیان داشت:دکترمهرافزون یکی از چهره های شاخص فرهنگی در حوزه فعالیت های آموزشی،پژوهشی و شعر و نویسندگی است و از سرمایه های شایسته عرصه نظام تعلیم و تربیت در سطح استان لرستان و شهرستان بروجرد می باشد و در زمان مدیریتش اقدامات و اصلاحات آموزشی،فرهنگی،ورزشی،عمرانی و رفاهی چون تأسیس موزه آموزش و پرورش بروجرد ،تالار و هتل فرهنگیان،تأسیس هنرستان هنرهای زیبا،درمانگاه شماره 2فرهنگیان،تأسیس و تجهیز سالن ها و کلاس های درس تربیت بدنی مدارس،نوسازی ومدرسه سازی،راه اندازی خانه صحرایی مرکز مشاوره امید،ماهنامه قلم معلم و... ستودنی و قابل ستایش است و ایشان در جهت پیشرفت و پیشبرد بروجرد تمام تلاش خود را به کار برد و کارهای بسیار خوبی از خود به یادگار گذاشت.

شایان ذکر است در این نسشت و دیدار دکتر مهرافزون و استاد معطری آثار و تالیفات خود را به رسم یاد بود به یکدیگر اهدا نمودند.

به قلم دکتر محمد مهرافزون:

دکتر محمدمهرافزون در شرح زندگی استاد احمد معطری شاعرونویسنده بروجردی می نویسد:

استاد احمد معطری فرزند رحمن متخلص به معطر از ادیبان،شاعران و نویسندگان در سال 1340ه.ش در بروجرد شهر دیار فرزانگان و استعدادهای درخشان محله ناسکدین پا به جهان هستی نهاد.وی تحصیلات دبستانی را در مدارس خیام و ملی اسلامی،دوره راهنمایی را در مدارس رسولی و اعتضاد و دوره دبیرستانی را در نصرالدین طوسی و محمدرضا شاه پهلوی سپری کرد و در همان دوران نوجوانی و جوانی علاقه ی وافر به شعر و شاعری داشت و تحت تأثیر شعرسرایی شعرای نامی تبار خویش طبع شاعرانه آن شکوفا شد و به سرودن شعر روی آورد.

استاد معطری علاوه بر تحصیل برای امرار و معاش زندگی خویش بطور پاره وقت در مطب شبانه روزی خیابان حافظ شمالی به کار تزریقات مشغول بود تا اینکه در سن بیست و پنج سالگی برای ادامه تحصیل و کسب حرفه و پیشه به کشور آلمان هجرت و عزیمت کرد و در دانشگاه شهر بوخوم آلمان در رشته ی پرستاری پذیرفته و فارغ التحصیل گردید و پس از فرا گرفتن زبان آلمانی در بیمارستان بوخوم آلمان مشغول به کارشد.

استاد معطری میل طبیعی و غریزی و دلدادگی زاید الوصفی به کشورش ایران و زادگاهش دارد و پروردگار عالم و آدم حس وطن دوستی و میهن پرستی را در نهاد او به ودیعه گذاشته است و همین امرسبب شد تا به گردآوری مشاهیر،مفاخر،هنرمندان و نویسندگان بروجردی از عصر دیروز تا به امروز بپردازد و پس از سال ها تلاش و همت عالی کتابش در سال 1396ه.ش تحت عنوان«مشاهیر و مفاخر بروجرد»توسط نشر فرا آموزش تهران به چاپ رسید.

استاد معطری شاعری خوش فطرت،خوش سیرت،نیکومدار ومردم دار است و اشعارش با درون مایه و مضامین چون اجتماعی،اخلاقی،تربیتی،دینی،معنوی و تبارگرایی همراه است و آنان را با زبانی شور انگیز و دل انگیز سروده است و یک حس ناسیونالیستی عجیب به شهرنیاکان خویش بروجرد دارد و به همین خاطر در همیاری و مددیاری فعالیت های علمی،پژوهشی و فرهنگی تولدگاهش هرگز لحظه درنگ و کوتاهی نمی کند و در تأسیس و راه اندازی موزه آموزش وپرورش بروجرد از کمک های مالی خویش دریغ نورزید.

استاد معطری ادیبی شادمان،مهربان و متعصب گرا است و سال هاست که با گشت و گذار در میان آثار شاعران و نویسندگان گلستان ادبی و بوستان فرهنگی ایران زمین و با نوشتن و سرودن و حشر و نشر با شاعران،ادیبان،هنرمندان،نویسندگان و فرهنگیان بروجردی درکشور آلمان روزگار خود را به سر می برد و هرازگاهی به ایران می آید و در بروجرد با خویشان و دوستان خود تجدید دیدار می نماید.به قلم(مهرافزون؛م.مهر)

نمونه ای از شعر او را می خوانیم:

«بی ثمریم»
هر چند که زنده ایم ولی بی اثریم با بود و نبود خود هنوز دربه دریم
هر چند زمانه می کند با ما ساز ما سازی نداریم و هنوز بی ثمریم

******

«بروجردستان»
این خطه که نامش بروجردستان است
زیباترازآن بهشت توی سبلان است
این شهرقشنگ پرهیاهوی بروجرد
باور چه کنی یا نکنی،خوش تر از اسپاهان است
این شهر سیاسی و هنر پرورعالم
باور چه کنی یا نکنی،زیباتر از شهر شیراز است
این شهرکه ساکت بنشسته روی آتش
باورچه کنی یا نکنی،مرکزاستان لران است
هرچند که بردند وخوردند و به خاریش کشیدند
باورچه کنی یا نکنی،مهد بزرگان جهان است