دنیا برای دانه‌هایی که توان شکافتن و شکفتن ندارد، جایی ندارد
باید جوانه زد، روئید، تابید
زندگی در سطح آغاز می‌شود.
دنیا برای درختانی که خمیده‌اند، جایی ندارد
باید رشد کرد، بالا رفت، اوج گرفت
نور در بالادست به دست می‌آید.
می‌توان گیاهی بود و در سردی کف خیابان روئید
می‌توان نیلوفری بود و در لجن‌زار متعفن مرداب روئید
می‌توان پرنده‌ای بود و سال‌ها به امید رهایی میله‌های قفس را به بال‌های خسته مالید
می‌توان نهال نوپایی بود و با تکیه بر بید مجنونی استوار ماند
می‌توان مسافری بود و سر بر تکه‌سنگ بیرون‌زده از خاک نهاد و خوابید
خواب پرنده‌های آزاد را دید، خواب آبشارها را
می‌توان درخت خشکی بود و سایه‌ای هرچند پراکنده بر سر مسافری انداخت
که سر بر تکه‌سنگ بیرون‌زده از خاک نهاده و خواب پرنده‌های آزاد را می‌بیند، خواب آبشارها را
می‌توان پرنده‌ها را به مهمانی بی‌برگ شاخه‌هایت دعوت کرد
می‌توان هر چند سخت، اما زندگی کرد
زندگی کرد و به آسانی رسید
می‌توان گریست، اما زندگی کرد
گریست و باران نازل کرد
می‌توان طوفان شد، سیل شد، رود شد و خزید تا پای درخت خشکی
که پرنده‌های آزاد را به سفره‌ی بی‌برگش دعوت کرده و
سایه‌ای هرچند پراکنده بر سر مسافری انداخته که سر بر تکه‌سنگ بیرون‌زده از خاک نهاده و خوابیده است
خوابیده است و خواب پرنده‌های آزاد را می‌بیند
می‌توان خزید و جاری شد
می‌توان آبشاری شد و خواب هر مسافر تنهایی که زیر درخت خشکی سر بر تکه‌سنگ بیرون‌زده از خاک نهاده و خوابیده را آبی کرد.
می‌توان پرنده‌ای شد و صدای بال‌زدن را به خواب مسافری فرستاد که در سایه‌ی درختی سبز
بر چمن‌های خنک خوابیده است.
می‌توان مسافری بود و از خواب بیدار شد
خنکای زمین را احساس را کرد
صدای پرنده‌ها را شنید
از آب گوارای رود سیراب شد
بوته‌ای از علف‌های سبز را که زیر سر بود، برداشت و در کوله گذاشت تا شاید در ادامه‌ی سفر
گوسفند تنهایی را دید که در برهوت کویر، از فرط تشنگی و گرسنگی
نقش زمین شده و تکه‌سنگی بیرون‌زده از خاک زیر سرش جا خوش کرده است.
