
خواب آرام آرام از لای پلکهایم بیرون میزند
و جای خود را به قطرات سرد باران میدهد
آب در چشمانم حلقه میزند و
چشمهی جوشانی میشود که در نشیب زمان روانه میگردد
خود را به آب میسپارم و موج بر موج میرقصم
من تلاطم را دوست دارم
هیاهو را
کشش را
در رود رها میشوم تا آنجا که آب، مرا از من بشوید
اینجا جایی فراتر از بودنهاست
فراتر از هستی
جایی فراتر از من
چشمانم را میبندم
تا سیاهی همنشین بینهایت شود
به راستی که سیاهی، خود بینهایت است
از ابدیّت میگذرم، از زمان
از هر جایی که جاییست، از مکان
آنان که با خرافههای زرین مرا به بند محدودیت کشاندهاید
من در اینجا که هیچ جایی نیست، رها شدهام از بندها ...
از حصر مکان، از قید زمان
چیزی در من هست که در طلب بینهایت است
و بینهایت چیست جز من؟
بینهایت کیست جز من؟
مگر نه آن زمان که اندوه سینهام را حفر میکند و
داغ، آتشفنانی میشود و از چشمانم گدازه میریزد، غم من بینهایت است؟
مگر نه آن زمان که شادی سینهام را میلرزاند و
شوق چشمهای میشود و از چشمانم زلال میبارد، شادیام بینهایت است؟
و زمان چیست که در تسخیر من نباشد؟
مگر نه آن زمان که دستانم از شوق دیدار میلرزند و سینهام پایمال اسبهای انتظار است
زمان هزار مرتبه کندتر از زمان میگذرد؟
مگر نه آن زمان که دستانم سیراب گرمای دستانی میشوند و سینهام پایمال اسبهای اضطراب است
زمان هزار مرتبه تندتر از زمان میگذرد؟
آنان که با خرافههای زرین مرا در بند زمان و مکان میپندارید
مگر نه آنکه تندی و کندی زمان، در بند دستهای من است؟
زمان چیست که در بند من نباشد؟
زمین چیست که در حصر من نباشد؟
و من چیستم که دل در بند شادی و اندوهی ناچیز گردانم
من فراتر از من هستم.