
آرام آرام در خود فرو میریخت
درختی که خود را زیر ریشههایش دفن کرده بود
او آبشاری بود که از زمین بر قله میریخت
آتشفشانی که عادت داشت گدازههایش را ببلعد
خودش را به زمین میخ کرده بود تا مبادا به آسمان سقوط کند
آسمان ...
آن خالی بیانتها
بیهودهی بیکران
بهراستی آسمان چیست؟
آیا جز عظمتی حقیر و وسعتی از هیچ است؟
آیا جز دریست که به هیچ کجا باز میشود؟
آیا جز پردهایست که هیچ را در حجاب برده است؟
آیا جز چاهیست که باید در آن سقوط کرد و در آتش مهرش گداخت؟
من خاک را ترجیح میدهم
از سطح پرواز کرده و به خاک عروج میکنم
درختی میشوم که از نور بیزار است
و خود را زیر ریشههایم دفن خواهم کرد.